Barends Wereld

Gezonde mensen........

2012-01-22T20:19:00.006+01:00

Molière, De ingebeelde zieke (1673)
Synopsis

Ondanks Argans goede gezondheid en zijn rijkdom schakelt hij almaar doktoren in voor zijn ingebeelde darmproblemen en klaagt hij almaar over de rekeningen die hij daarvoor moet betalen.

Om gratis medische verzorging te krijgen probeert hij zijn dochter Angélique uit te huwelijken aan een onaantrekkelijke arts.

Argan ondergaat de verzorging en het sarcasme van Toinette en hij wordt bedrogen door zijn vrouw Béline. Toinette en de broer van Argan slagen er echter in om Angélique te koppelen aan haar echte liefde Cléante.

Tevens helpen ze Argan van zijn problemen af door hem zelf tot dokter te promoveren.

***

Jules Romains,
Knock, of de triomf van de geneeskunde (1923)

Een plattelandsdokter laat zijn praktijk over aan zijn jongere collega Knock. Helaas voor deze jonge dokter blijken alle bewoners van het slaperige bergdorpje Saint-Maurice kerngezond. De medische wetenschap lijkt hier weinig eer te kunnen halen, maar de nieuwe dokter - een ambitieuze ex-pindaverkoper - denkt daar anders over.

Knock huldigt het principe dat ''gezonde mensen zieken zijn die het nog niet weten,” en hij nodigt alle dorpelingen uit voor een gratis consult.

Hij jaagt ze de stuipen op het lijf met waarschuwingen over enge microben en ziekten die ''onze eens zo gezonde streek” bedreigen.

Binnen de kortste keren ligt de helft van het dorp ziek en angstig te bed.

De enigen die er echt beter van worden zijn de apotheker, de waard - wiens hotel als noodhospitaal moet worden ingericht - en, natuurlijk, dokter Knock.

Hein Jens (Carré): laatste leugens

2012-01-20T16:47:00.004+01:00

Hein Jens (foto) heeft afscheid genomen als directeur van Carré. Hij laat een testament na, hieronder. Het is te onnozel voor woorden. Daarom vermeld ik hierbij alleen delen uit het commentaar van 'Wilde dieren de tent uit' op het vernietigende Wageningse rapport over circussen uit 2008, - dat de politiek wenst te negeren.

Zelfs de Raad voor Dieraangelegenheden was al negatief over de door Jens hieronder genoemde eigen richtlijnen 'Welzijn circusdieren' van de organisatie van circusondernemingen VNCO (opgesteld met overheidssubsidie).

Waarom schrijft zo'n man simpelweg niet - als hij toch wat wil schrijven - dat het zijn taak was Carré te verhuren aan wie dan ook? En dat Carré dat kerstcircus heel goed kan gebruiken? Waarom moet hij daar - "koninklijk" - over liegen?

***

Hein Jens over Wilde dieren in het Circus

De mens heeft al sinds de prehistorie dieren in zijn leefomgeving gehad. Voor onze jaartelling werd er ook al opgetreden met gedresseerde dieren. Het meest bekend is het gebruik van leeuwen en andere dieren door de Romeinen. In de Middeleeuwen was het optreden van dansende beren populair. Rond 1780 ontstaat het circus zoals wij dat nog steeds kennen door samenvoeging van bestaande theatervormen en reizende

dierentuinen. In de eerste circussen traden voornamelijk paarden op in de piste. Er waren wel degelijk wilde dieren, meestal leeuwen, aanwezig bij het circus. Die reisden mee in de reizende dierentuin. ’s Avonds was er een circusvoorstelling en overdag kon het publiek tegen betaling de dierentuin bezoeken. Om de wildheid van leeuwen te tonen gingen de eerste ‘leeuwentemmers’ de kleine kooi binnen. Door de kleine ruimte had de

leeuw geen andere keus dan te reageren met agressie. De ‘leeuwentemmer’ moest maar zien hoe hij levend uit de kooi kon komen. Hij gebruikte allerlei wapens om zich te verdedigen: stokken, gloeiende staven, een stoel, een geladen pistool. Niet diervriendelijk! Vaak liet de leeuwentemmer het leven. De grote verliezer was altijd het dier dat zwaar getraumatiseerd in de kooi achterbleef.

Kentering in dierenwelzijn circus

Het eerste optreden met wilde dieren was uiterst dieronvriendelijk. Daar kwam verandering in tussen 1880 en 1900. Toen was het de Duitser Carl Hagenbeck die begon met nieuwe dressuurmethoden. Hij introduceerde de grote kooi. Daarin heeft het dier alle ruimte. De mens kan op afstand blijven, zodat het dier niet meer met agressie reageert.Ook liet hij het dier alleen maar dingen doen die het dier al uit zichzelf deed. De ontwikkeling van betere, diervriendelijke dressuurmethoden is door anderen voortgezet. Dwang en het inboezemen van angst bij het dier hebben plaatsgemaakt voor het opbouwen van een vertrouwensband tussen mens en dier en het belonen van het gedrag waardoor dit gedrag binnen bepaalde grenzen te sturen is.

Rond 1880 is er begonnen met de afbouw van wildvang. Tot die tijd werden er wilde dieren vanuit hun natuurlijke habitat naar Europa vervoerd. Sinds 1969 is het uit de wildernis halen van dieren (t.b.v. dierentuin of circus) in Europa definitief verboden. Er is rond 1880 ook gestart met fokprogramma’s met wilde dieren die reeds in het circus zaten. Inmiddels hebben we te maken met 6e of 7e generatie dieren die in‘gevangenschap’ zijn geboren. Echt ‘wild’ zijn de dieren dus al lang niet meer. De circusdieren zijn ‘geboren tussen’ de mensen. Niet alleen op het gebied van dressuurmethoden is er veel veranderd in het circus sinds1900. Het dierenwelzijn staat hoog in het vaandel bij de meeste circusondernemers. Daarvalt ook huisvesting onder. Beschutting, graasmogelijkheden, beweging en goede verzorging. Zo werkt de circusbranche in heel Europa samen aan het opstellen van een uitgebreide set regels en voorschriften betreffende het houden van dieren. Met de nu geldende Richtlijnen Welzijn Circusdieren worden indirect ook eisen gesteld aan de evenemententerreinen zoals die door gemeenten en particulieren beschikbaar worden gesteld. In de Richtlijnen Welzijn Circusdieren worden eisen gesteld voor de afmeting en ondergrond van dierverblijven. De Richtlijnen vormen ook een instrument om te toetsen of het circus voldoet aan de regels.

Wilde dieren in het Wereldkerstcircus

Carré vindt dierenwelzijn belangrijk. We werken dan ook alleen met artiesten die zich volledig houden aan alle Nederlandse en Europese wetten met betrekking tot dierenwelzijn. Er is geen vergunning nodig voor het optreden van circussen in Carré.Vanzelfsprekend houdt Carré zich aan de Europese richtlijnen m.b.t. vervoer, rusttijden en accommodatie. Daarnaast staan de dieren i.s.m. specialisten van Artis onder medisch

toezicht. Carré is aangesloten bij de ECA (European Circus Association). Dit is een samenwerkingsverband tussen Europese circussen die pleit voor goede inspectie en naleving van Europese wetten m.b.t circus en dierenwelzijn.De dieren worden absoluut niet mishandeld. De dompteurs behandelen de dieren als hun eigen kinderen. De dierenarts komt elke week langs. Zoals de dompteurs van de leeuwen in Het Wereldkerstcircus zeggen: “ongezonde of bange dieren zijn gevaarlijk. We moeten ervoor zorgen dat ze gezond en ontspannen zijn. Je moet hun respect en vriendschap proberen te winnen”. De dompteurs verdienen hun brood met de dierennummers in het circus; ze gebruiken al hun tijd en geld om ervoor te zorgen dat de dieren een leuk,

uitdagend en gezond leven hebben. De dompteurs van de wilde dieren gebruiken helemaal geen kleine kooien. Zoals de broers Martin en Alex Lacey: zij hebben een grote buitenkooi van 10 bij 18 meter, waarin de dieren vrijuit kunnen leven. De dieren in het circus hebben een actief leven. Ze rennen, springen in de piste tijdens voorstellingen en trainingen.

Leeuwen in het wild worden meestal zo’n dertien tot zestien jaar oud. In circussen leven ze langer, soms wel tot vijfentwintig jaar. Dat komt omdat ze altijd goed te eten krijgen en goed verzorgd worden. Oude dieren die niet meer kunnen optreden komen terecht ineen dierentuin. Daar is echter niet altijd plaats. Derhalve heeft de dompteur Alex Lacey alvast een stuk land in Frankrijk gekocht, waar de oude leeuwen rustig kunnen

rondlopen.

Dierenmishandeling als belangrijkste argument

Het allerbelangrijkste kenmerk van dierenrechtenorganisaties binnen het kader van de discussie over wilde dieren in het circus is dat ze de boodschap uitdragen dat de dressuurmethoden zijn gebaseerd op angst en dwang en dat het circus geen welzijn kan bieden aan dieren. Het argument ‘wilde dieren in het circus = dierenmishandeling’ is vanaf het ontstaan van het circus in 1780 steeds aangevoerd. Ook rond 1920 toen

aanhangers van het ‘Jack London Verbond’ gemeentebesturen verzochten om geen vergunningen aan circussen te verlenen vanwege dierenmishandeling. Als rond 2005 op basis van uitgebreid onderzoek duidelijk wordt dat dierenmishandeling in Europa niet in circussen voorkomt, wordt door dierenrechtenorganisaties de term ‘dierenwelzijn’ geïntroduceerd. Hiermee willen zij aangeven dat het welzijn van dieren bij circussen in het geding zou zijn en er dus tóch sprake is van dierenmishandeling. Op dit moment beroepen dierenrechtenorganisaties zich op ethische bezwaren.

Afsluitend een conclusie uit het Engelse rapport van DEFRA (Department forEnvironment, Food and Rural Affairs, oktober 2007): “Er is geen enkele reden om op grond van dierenwelzijn een verbod in te stellen op bepaalde (niet gedomesticeerde) diersoorten in circussen. Er zijn geen (wetenschappelijke) aanwijzingen dat dieren in circussen in hun welzijn worden aangetast. De keuze voor een verbod is louter een politieke keuze die wordt ingegeven door een politieke overtuiging of levensovertuiging.”

Als reactie op de rapporten ‘De intrinsieke waarde van dieren in performancepraktijken’(prof. dr. F.W.J. Keulartz, Wageningen Universiteit en Researchcenter (WUR) en dr. Jac.A.A. Swart, Rijksuniversiteit Groningen (RUG)) en ‘Welzijn van dieren in reizende circussen in Nederland’ (dr. ing. H. Hopster, Animal Science Group van de Wageningen Universiteit en Researchcenter (WUR)) schrijft de toenmalige Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit, mevrouw G. Verburg, op 27 juli 2009 het volgende: “Alles tegen elkaar afwegende wil ik dieren, in principe ook wilde dieren, toestaan in circussen, mits het welzijn van de (wilde) dieren voldoende gewaarborgd wordt”.

Directie van Koninklijk Theater Carré

Amsterdam, 20 december 2011

***

ALGEMENE REACTIE van 'WILDE DIEREN DE TENT UIT'

Wilde Dieren de Tent Uit is geschrokken door de uitkomsten van het onderzoek. Niet alleen zijn de bevindingen van de onderzoekers in lijn met wat wij zelf de afgelopen jaren hebben waargenomen bij circussen, in veel gevallen was het zelfs beduidend erger. Wilde Dieren de Tent Uit ziet in het onderzoek dan ook opnieuw een bevestiging dat circussen niet in staat zijn het welzijn van wilde dieren te waarborgen. Ondanks de gebrekkige medewerking van de circussen en de zeer moeilijke onderzoeksomstandigheden heeft het onderzoek een scala aan misstanden naar boven gebracht.

Bovendien blijken de circussen zich niet aan de huidige wetgeving te houden. Wij handhaven daarom ons pleidooi dat het gebruik van wilde dieren niet meer van deze tijd is en wettelijk verboden moet worden. Extra onderzoek achten wij niet noodzakelijk. De beschikbare gegevens spreken voor zich.

BEPERKINGEN ONDERZOEK

Belangrijke beperking in het onderzoek is dat niet alle aspecten van het leven van dieren in circussen konden worden onderzocht. Zo bleek het niet mogelijk om inzicht te krijgen in de levensloop van dieren in circussen (waar komen ze vandaan en waar blijven ze na hun 'carrière') en de selectieprocedure (wat gebeurt er met dieren die ongeschikt worden geacht). Ook bleek het niet mogelijk om overwinteringsverblijven, reizende circussen in de winter, trainingen en de wijze van opvoeding door mensen te onderzoeken. Hierdoor zijn een aantal belangrijke en zorgwekkende onderdelen uit het leven van dieren die in circussen worden gebruikt buiten beschouwing gebleven.

WETGEVING OVERTREDEN

Hoewel er geen specifieke wetgeving voor het houden van dieren in circussen bestaat, toont het rapport aan dat de onderzochte circussen zich niet aan de algemene wetgeving houden. Bijna de helft van de paarden bleek niet gechipt te zijn, zoals verplicht is gesteld sinds 1 januari 2006. Enkele circussen beschikten niet over de wettelijk verplichte CITES papieren voor al hun dieren. Voor andere dieren kon niet in alle gevallen worden vastgesteld of de circussen wel over de juiste CITES papieren beschikten. De herkomst van een aantal dieren bleef onbekend.

Bij de vraag of de stalapotheek getoond kon worden, werd dit in een aantal gevallen geweigerd. Er werd toegegeven een aantal verboden middelen in bezit te hebben (onbekend welke).Naast bovenvermelde wetsovertredingen bleek ook de rest van de dierenadministratie van de meeste circussen en verantwoordelijken "onder de maat of afwezig".

ONDERZOEKERS GEWEIGERD BIJ TRAININGEN

De veelal gevoerde argumenten van circussen dat trainingen zonder geweld worden uitgevoerd, kon niet worden gestaafd omdat de onderzoekers in alle gevallen geweigerd werden bij de trainingen. De onderzoekers hebben dus geen trainingen kunnen waarnemen. De trainingen vinden voornamelijk plaats in de winterrustperiode. Twee diersoorten werden getraind in het buitenland, één circus was tijdens de winterstop onvindbaar. Tijdens voorstellingen werden dwangmiddelen waargenomen zoals een zweep bij de tijgers en leeuwen, een olifantenhaak bij de olifanten en een zweep bij de olifanten, welke, volgens de onderzoekers, enkele keren op ruwe wijze werden gebruikt. De olifantenhaak wordt bij een circus permanent, dus ook buiten de piste, door de dompteur gebruikt.

De onderzoekers konden uit de waargenomen angst van de dieren tijdens de voorstelling concluderen dat training op basis van dominantie gebeurt.

DIERVERZORGEND PERSONEEL IN CIRCUSSEN ONPROFESSIONEEL

Het onderzoek laat zien dat géén van de dierverzorgers of trainers een (dier)gerelateerde opleidingheeft gevolgd. Uit de omgang met de dieren bleek volgens de onderzoekers dat de verzorgers niet altijd beschikken over zelfs maar basiskennis van de omgang met het dier. Eveneens concludeert het rapport: "Verantwoordelijken komen kennis tekort ten aanzien van preventieve gezondheidszorg als vaccinaties, voet- en gebitsverzorging, ontwormen en contraceptie, ten aanzien van adequate,gebalanceerde voeding en ten aanzien van het herkennen van gedrags- en gezondheidsproblemen."

De voedingstoestand van de olifanten, tijgers en leeuwen bleek als gevolg in 66% van de gevallenondermaats.

GEZONDHEID DIEREN

Een schokkende 71% van de geobserveerde dieren in circussen in Nederland vertoont klinische afwijkingen, zo blijkt uit het onderzoek. Deze variëren van een verlamming bij een leeuw, acute dermatitis bij paarden, een leeuw met kattenaids en vermoedelijke TBC besmetting bij een olifant.

NAUWELIJKS STIMULATIE VOOR DIEREN

Circussen stellen dat zij terecht niet aan de dierentuinrichtlijnen hoeven te voldoen. Zij baseren dat hoofdzakelijk op het argument dat dieren in circussen dagelijks veel stimulatie krijgen in de vorm van voorstellingen en trainingen en contact met de verzorgers en dompteurs. "Wij zijn 24 uur per dag met de dieren bezig" is een veel gehoorde uitspraak van het circus. Dit rapport laat zien hoe anders de werkelijkheid is. Optredens duren "niet langer dan 5 tot 10 minuten per individu". Verder concludeert het rapport "Buiten de voorstellingen wordt nauwelijks getraind." Uit het onderzoek blijkt dat er slechts 2 repetitiedagen in totaal waren voor alle 6 circussen, gedurende het gehele jaar in 2008.

LANGE TRANSPORTTIJDEN

Onderzoekers stelden vast dat circussen gemiddeld 1-2 keer per week naar een nieuwe locatie ‘verhuizen’. De tijdsduur tussen de drinkbeurten van de dieren tijdens transport loopt op tot meer dan 22 uur (olifanten). Het percentage tijd van daadwerkelijk rijden ten opzichte van de tijd waarin de dieren werden opgesloten in de transportwagen is gemiddeld 16%. De dieren worden dus zeer veel tijd opgesloten in de transportwagens.

VEILIGHEID

Volgens de onderzoekers is het risico op overdraagbare dierziekten op mensen en uitbraken waarbij het publiek is betrokken onverantwoord. “Veiligheidsaspecten blijven twijfelachtig. Zoals het houden van olifanten achter een elektrisch geladen weidedraad bergt risico’s in momenten van paniek.

Vrijlopende olifanten tijdens een “parade” lijken een niet te onderschatten risico (veiligheid en zoönosen) voor de omstanders.” En “de genomen veiligheidsmaatregelen bij de tijgers zijn discutabel. De buitenkooi van de dieren is niet voorzien van schrikdraad terwijl van tijgers bekend is dat ze uitstand 4 m hoog kunnen springen.” Ook wordt bij de roofdieren de piste niet afgesloten met een net. Uit onderzoek blijkt dat olifanten en tijgers de grootste veroorzakers van dodelijke beroepsongevallen zijn in circussen en dierentuinen in de Verenigde Staten. Het is een wonder dat er nog geen ernstige ongelukken in circussen zijn gebeurd in Nederland. Iedere dierentuin in Nederland zou direct gesloten worden als het zo zou omgaan met veiligheid en zoönosenpreventie.

LEEUWEN: BEVINDINGEN EN CONCLUSIES ONDERZOEKERS

De conclusies van de onderzoekers zijn dat het welzijn van leeuwen (7 leeuwen onderzocht in 2circussen) in één circus “in geringe mate is aangetast”, en in één circus “in ernstige mate” is aangetast.

In actieve toestand besteden de leeuwen gemiddeld 39 % van de tijd aan 'ijsberen', een vorm van stressgerelateerd gedrag.

De transporttijden van de leeuwen lopen op tot meer dan 13 uur, waarvan slechts 18% daadwerkelijk wordt gereden. De aanwezigheid van drinkwater tijdens het transport is onduidelijk.

De leeuwen zitten gemiddeld 99-100% in een transportwagen. Één circus houdt de dieren voortdurend opgesloten in transportwagens, in het andere circus zitten de dieren gemiddeld 0,6 %tijdens de rust (dus buiten voorstelling en transport) in het buitenverblijf.

Bij circus Benelux hadden de 2 leeuwen volgens de onderzoekers “nooit toegang tot een buitenkooien kregen zij ver ondermaatse voeding.” De normaal sociale dieren werden afzonderlijk in kooiengehouden. Een leeuw werd tijdens het onderzoek, na een jarenlange lijdensweg en na lang aandringen van de onderzoekers, om welzijnsredenen (verlamming) geëuthanaseerd.

Circus Herman Renz heeft jonge leeuwen die worden opgevoed zonder bijkomst van ouders/volwassen leeuwen. In de natuur worden de welpen echter in familieverband grootgebracht.

Verder zegt het onderzoek dat “het water van de grote katachtigen (en olifanten) constant beperkt is.”

REACTIE WILDE DIEREN DE TENT UIT

De gezondheid en het welzijn van de leeuwen in beide onderzochte circussen is verlaagd. De toestand van de leeuwen bij circus Benelux is zelfs zeer schokkend te noemen. Dit geeft niet alleen aan dat het zelfregulerend vermogen van de circussen zeer laag is. Het geeft eveneens aan dat het controle- en handhavingsapparaat van de autoriteiten faalt. Dat dit heeft kunnen gebeuren is zowel de circusbranche als de autoriteiten kwalijk te nemen.

Wederom werd geconstateerd dat circus Herman Renz de richtlijnen van haar eigen brancheorganisatie (VNCO) negeert. De richtlijnen geven aan dat de minimale oppervlakte van de binnenverblijven per leeuw 12 m2 moet zijn, echter de oppervlakte van de leeuwenverblijven bij Circus Herman Renz is slechts 3,75 m2 per leeuw.

Ondanks dat leeuwen in de wilde natuur grote delen van de dag rustend doorbrengen is hun gedragspatroon tijdens de actieve periode zeer uitgebreid en complex. En dan blijkt dat de wereld van het circus en de natuurlijke wereld van leeuwen enorm uiteen liggen. In actieve toestand vertoonden de onderzochte leeuwen 39% stereotiep gedrag (zoals ijsberen). Aan stereotiep gedrag ligt altijd een frustratie ten grondslag, of ligt daar nog steeds.

Borstkanker

2012-01-18T00:03:00.001+01:00

Epidemiologie onderzoekt oorzaken van ziekte, maar doet dat zonder misbruik te maken van proefdieren. Een sympathieke maar ook belangrijke tak van wetenschap. Eenvoudig is ze niet: ze leunt namelijk sterk op kansberekening. Ze rekent heel veel. Gezellige lectuur levert ze niet op.

Cholera

De eerste die op dit gebied roem verwierf was John Snow, een Londense arts, die ontdekte waardoor sommige inwoners massaal cholera kregen en andere niet. Dat lag aan het water dat uit een bepaalde pomp kwam. Dat was vervuild, waarschijnlijk doordat het stroomafwaarts uit de Theems gehaald werd. Stroomopwaarts was het water minder vervuild, waardoor mensen die het daar tapten, veel minder vaak cholera kregen. Snow vond gehoor bij het stadsbestuur dat de verdachte pomp afsloot. Hij bleek het bij het rechte eind gehad te hebben.(1854)

De cholerabacterie werd pas ontdekt in 1884 door de Duitser Robert Koch.

En pas in de 20^ste eeuw werd een therapie gevonden: een eenvoudig drankje van water, zout en suiker. De grootste winst werd echter geboekt doordat de autoriteiten sinds Snow geleidelijk aan oog hadden kregen voor het belang van hygiëne en sanitaire voorzieningen. In de westerse wereld welteverstaan.

Een prachtig, actueel overzicht van de toepassing van de epidemiologie geeft de arts en epidemioloog Luc Bonneux in zijn nieuwste boek*. Bonneux is Belg maar werkt al vele jaren in Nederland. Hij is een buitenbeentje in de medische wereld doordat hij zich niet bij voorbaat conformeert aan de opvattingen van vakbroeders maar voortdurend zijn eigen, kritische plan trekt. Hieronder een karakteristiek fragment uit het tweede deel van het boek (iets bekort).

Borstkanker

Het Nederlandse borstkankerscreeningprogramma kost ongeveer 15 euro per vrouw per jaar. Dat lijkt weinig, maar in totaal komt het toch neer op zo’n vijftig miljoen euro per jaar. Als we daar de kosten van overbehandeling van zo'n twee tot drieduizend schijnkankers bijtellen, komen we vermoedelijk ergens in de buurt van de 75 miljoen.

Je moet tien jaar lang 1.000 tot 2.000 vrouwen screenen om één sterfgeval te voorkomen, wat neerkomt op zo'n 150.000 euro per voorkomen sterfgeval.

Dat is niet duur vergeleken met andere interventies, maar het is meer dan de helft van alle geld uitgegeven voor de behandeling van borstkanker in die leeftijdscategorie

Herceptin

Aan het einde van de 20ste en het begin van de 21ste eeuw nam het gebruik van Herceptin toe, een duur maar werkzaam kankermedicijn dat de prognose van vrouwen met een veel voorkomende vorm van borstkanker leek te verbeteren met zo'n 20 procent.

Als zonder Herceptin ongeveer 50 procent zou overlijden door borstkanker, was dat nu 40 procent.

Je moet tien vrouwen behandelen om één sterfgeval te voorkomen binnen tien jaar.

Dat is honderd keer beter dan bij borstkankerscreening, waar je er duizend voor moet screenen en behandelen voor hetzelfde resultaat, en daarbij ook nog veel vrouwen een ziekte aanpraat die ze niet hebben.

Veronderstel dat we weinig financiële middelen hebben en moeten kiezen: screenen, of behandelen met Herceptin. Dat is de logica van kosteneffectiviteitsrekening: de goedkopere interventie verdringt de duurdere.

Veronderstel dat Herceptin meer kost per gewonnen levensjaar. De budgettaire impact is echter veel lager, omdat er enkel vrouwen met borstkanker voor in aanmerking komen, in plaats van de hele gezonde bevolking.

Maar screening is wel goedkoper per gewonnen levensjaar.

Ga je dan als politicus kiezen voor bevolkingsonderzoek, een preventief onderzoek bij gezonde vrouwen, en ga je tegen vrouwen met behandelbare borstkanker zeggen: “Sorry, het geld is op, het is uitgegeven aan screening”?

Dat is de fundamentele keuze voor wat maatschappelijke prioriteit krijgt. Doorgaans beweert men dat de humaniteit van een maatschappij wordt bepaald door hoe we met de zieken en zwakken omgaan. Het kan economisch verantwoorder zijn om te screenen in plaats van te behandelen, maar het is menselijk moeilijk te verdedigen dat je grote aantallen kankerpatiënten in de kou laat staan omdat het budget op is wegens het preventief behandelen van gezonde personen.

Humane geneeskunde beweert precies het tegendeel. Humane geneeskunde wordt gedefinieerd als ‘soms genezen, vaak verlichten, steeds verzorgen’. Preventief onderzoek bij gezonde personen hoort daar echt niet bij. De verantwoordelijkheid van artsen ligt bij patiënten, niet bij gezonde personen.

Zoals gezegd is het grootste drama van kankerscreening dat de consument consequent wordt bedrogen. ( )

Door de bank genomen is kankerscreening een dwaalweg gebleken: je bent beter af zonder.

***

*Luc Bonneux, En ze leefden nog lang en gezond. Hoe gezondheid een industrie werd. Lannoo (2011)

COEN van de Antidierproevencoalitie

2012-01-12T00:24:00.005+01:00

‘Coen’ is de nieuwe naam van het tijdschrift dat de Antidierproevencoalitie uitgeeft.

De recente publicatie, nr. 17, is ongedateerd, telt 24 bladzijden op A4-formaat en is luxueus uitgevoerd. In full colour, op zeer goede kwaliteit, glanzend papier. Veel mooie foto’s op groot formaat.

Het bevat geen advertenties, dat maakt de uitgave nog duurder en trekt een zware wissel op de het ADC-budget. Bedoeling is twee keer per jaar te verschijnen. Oplage is niet bekend. Ook verdere details ontbreken: wie voert de redactie? Wie verzorgt de vormgeving? Slechts enkele stukken, meest columns, zijn ondertekend, t.w. door Robert Molenaar, Hans Bouma en André Menache.

De vorige uitgave was waarschijnlijk ‘Gerdje’, eveneens ongedateerd en zelfs ongenummerd. Het lijkt veel op Coen, maar de laatste heeft een leesbaarder lettertype.

Een eerder nummer - 15, zomer 2011 - had al dezelfde opzet, maar was veel dunner en eenvoudiger.

Tussentijds verscheen nog een rapport over apen en hersenonderzoek, een vertaling en samenvatting van de Engelse publicatie van Menache.

De vraag is of de markt deze uitgaven allemaal aan kan. We hebben al een blad als 'Change', en ook het tijdschrift van de Vissenbescherming kreeg onlangs een facelift. Het ADC moet rondkomen van de opbrengst van donaties, en het heeft ook nog veel andere uitgaven. Een financiële verantwoording bijv. in een jaarverslag, heb ik niet kunnen vinden.

Het nieuwe nummer wordt vooral gevuld met berichten over acties. In Oss, Maastricht, Nijmegen. Het beste stuk is m.i. dat over het gesprek van Molenaar en Menache met het bestuur van de Radboud universiteit in Nijmegen. Dat contact wordt in februari voortgezet.

Wat in het algemeen opvalt, is de sterke nadruk op het misbruik van enkele soorten. Primair wordt actie gevoerd tegen het misbruik van apen; secundair tegen dat van honden en katten. (ADC-burgerinitiatief) Er is wat te zeggen voor die strategie, zij het dat we ook de andere soorten nooit mogen opgeven. Vreemd is dat het beruchte primatencentrum in Rijswijk buiten schot blijft.

Wat verder opvalt, is de sterke wens om misbruikte apen niet af te maken maar te bezorgen bij AAP in Almere. Over het verblijf in Almere wordt erg opgewekt gedaan en het is natuurlijk ook een verbetering. De vraag is echter wel hoeveel apen Almere kan opvangen en ook, waar ze uiteindelijk terecht komen. Ik denk bijv. niet dat de Apenheul op dergelijke dieren zit te wachten. Hier zou ik wel meer details over willen lezen.

Overigens een ongemakkelijke combinatie: AAP - ADC. Het is duidelijk dat de uiterst behoudende AAP-directie liever aansluiting zoekt bij iets suffigs als de Dierenbescherming.

Op het gebied van dierproeven kent de Benelux geen betere organisatie dan de Antidierproevencoalitie. Voor twee tientjes per jaar maak je het ADC groter en sterker. Triodosbank 786939079.

Het nieuwe Proefdiervrij

2012-01-11T14:23:00.002+01:00

Dit is het logo van Proefdiervrij, althans tot voor kort: ze zoekt namelijk naar een nieuw. Dit logo – opengebroken tralies – is “verouderd”. Net als directeur Marja Zuidgeest zelf trouwens. Ze is een beetje moe van het actievoeren en daarom gaat ze nu maar collaboreren met haar vroegere tegenstanders. De tralies mogen weer gesloten worden.

Benieuwd wat de leden daarvan vinden?!

Welnu, leden heeft Marja niet meer sinds ze vorig jaar de vereniging liet omzetten in een stichting. Wel zo makkelijk.

Zuidgeest herinnert aan Netty van Lookeren Campagne, toen die in haar laatste jaar als directeur van de Amsterdamse Sophia Vereeniging een greep in de kas deed en 250.000 gulden schonk aan het noodlijdende proefdiercentrum in Rijswijk, BPRC, dat daarmee - èn met een overheidsbijdrage – van een faillissement gered werd.

Van Lookeren Campagne wilde ruimere kooien voor de apen.

Anders dan de Amerikaanse filosoof Tom Regan die het houdt op: geen ruimere kooien, maar lege kooien.

Apenhandel (dierproeven)

2012-01-10T10:00:00.010+01:00

RECHTBANK BREDA

Sector bestuursrecht

zaaknummer: AWB 11/3035

uitspraak (bekort BW) van de enkelvoudige kamer van 23 december 2011 in de zaak tussen

de Stichting Anti Dierproeven Coalitie, te Amsterdam, eiseres l,

en de Stichting Een Dier een Vriend, te Den Haag, eiseres 2,

gemachtigde: ir. A.K.M. van Hoof,

het College van burgemeester en wethouders van de gemeente Tilburg.

Als derde partij heeft aan het geding deelgenomen:

R.C. Hartelust B.V., te Tilburg,

gemachtigde: mr. G.A. van der Veen.

Overwegingen

1.A.C. Hartelust B.V. (Hartelust) heeft aan de Kapelmeesterlaan 112b en 116 te Tilburg een inrichting waarin apen tijdelijk worden gehuisvest, waarna zij verder worden getransporteerd binnen Europa.

De gemachtigde van eiseressen heeft verweerder bij brief van 12 oktober 2010 verzocht handhavend op te treden tegen de inrichting van Hartelust. Op het terrein van Hartelust is bij melding van 24 maart 2010 op grond van het Activiteitenbesluit (Besluit algemene regels voor inrichtingen milieubeheer) de capaciteit voor het huisvesten van apen van 720 naar 1080 apen uitgebreid. Gelet hierop wordt een dergelijk aantal apen gehouden of dreigt dit aantal gehouden te gaan worden.

De gemachtigde heeft aangegeven dat de inrichting omgevingsvergunningplichtig is op grond van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo) en het daarbij behorende Besluit omgevingsrecht (Bor). De inrichting is vergunningplichtig ingevolge bijlage l, onderdeel C, cat. 8.3 sub e van het Bor.

Het hierin genoemde begrip landbouwhuisdieren is niet gedefinieerd. Volgens de Van Dale is een landbouwhuisdier een dier dat om economische redenen wordt gehouden. Daarvan is hier sprake omdat het gaat om het bedrijfsmatig houden van apen als proefdieren. Verweerder moet handhavend optreden omdat een omgevingsvergunning op deze locatie niet verleend kan worden volgens de gemachtigde en er dus geen concreet zicht is op legalisatie.

Bij primair besluit van 3 december 2010 heeft verweerder het verzoek van eiseressen om handhavend op te treden afgewezen. In het Bor wordt geen definitie gegeven van landbouwhuisdieren. Wel worden deels regels met betrekking tot landbouwhuisdieren genoemd in het Besluit landbouw milieubeheer, en wordt dit in de Nota van Toelichting aangevuld. De apen voldoen niet aan deze omschrijving. Daarom is er volgens verweerder geen sprake van een vergunningplichtige inrichting en dus ook geen sprake van een overtreding.

De gemachtigde van eiseressen heeft bij brief van 13 december 2010 bezwaar gemaakt tegen het primaire besluit. Op verzoek van verweerder heeft de gemachtigde van eiseressen bij brief van 5 januari 2011 de machtiging en statuten van beide eiseressen overgelegd evenals uittreksels van de Kamer van Koophandel.

De gemachtigde van Hartelust heeft bij brief van 19 januari 2011 een schriftelijke reactie gegeven op het bezwaarschrift. De gemachtigde is van mening dat nagegaan dient te worden of eiseressen belanghebbenden zijn in de zin van artikel 1:2 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) en daarmee als aanvrager van een besluit kunnen gelden. Beoordeeld zal moeten worden of eiseressen wel voldoende rechtstreeks belang hebben bij de onderhavige handhavingskwestie tegen één bepaald bedrijf.

Ingeval eiseressen ontvankelijk zijn in hun bezwaar, dan moet het bezwaar volgens de gemachtigde ongegrond worden verklaard onder bevestiging van de motivering van verweerder in het primaire besluit.

Naar aanleiding van de ontvangst van de statuten van eiseressen heeft de gemachtigde van Hartelust bij brief van 20 januari 2011 aangegeven nog meer twijfels te hebben bij de belanghebbendheid van eiseressen.

Bij het bestreden besluit heeft verweerder de bezwaren van eiseressen niet-ontvankelijk verklaard, omdat eiseressen niet als belanghebbenden bij het namens hen ingediende verzoek om handhaving kunnen worden aangemerkt. Volgens verweerder komt eiseres l op voor een belang dat buiten de eigen statutaire doelstelling valt en is de statutaire doelstelling van eiseres 2 te veel omvattend en onvoldoende onderscheidend. Doordat eiseressen geen belanghebbende zijn, is geen sprake van een aanvraag als bedoeld in artikel 1:3, derde lid, van de Awb. Dit heeft tot gevolg dat de afwijzing van dit handhavingsverzoek geen besluit oplevert in de zin van artikel 1:3, tweede lid van de Awb. Ten overvloede heeft verweerder opgemerkt dat Hartelust niet kan worden aangemerkt als een inrichting, niet zijnde landbouwinrichting, waar meer dan 10 landbouwhuisdieren worden gehouden. Dit maakt dat er naar het oordeel van verweerder geen sprake is van een overtreding, waardoor in het primair besluit terecht het standpunt is ingenomen dat er geen bevoegdheid tot handhavend optreden bestaat.

(…)

3. De rechtbank ziet zich gesteld voor de vraag of eiseressen zijn aan te merken als belanghebbenden in de zin van artikel 1:2 van de Awb.

Ingevolge artikel 1:2, eerste lid, van de Awb wordt onder belanghebbende verstaan: degene wiens belang rechtstreeks bij een besluit is betrokken.

Ingevolge artikel 1:2, derde lid, van de Awb worden ten aanzien van rechtspersonen als hun belangen mede beschouwd de algemene en collectieve belangen die zij krachtens hun doelstellingen en blijkens hun feitelijke werkzaamheden in het bijzonder behartigen.

Voor de vraag of een rechtspersoon belanghebbende is als bedoeld in artikel l :2, eerste en derde lid, van de Awb, is volgens vaste jurisprudentie bepalend of de rechtspersoon krachtens zijn statutaire doelstelling en blijkens zijn feitelijke werkzaamheden een rechtstreeks bij het bestreden besluit betrokken algemeen of collectief belang in het bijzonder behartigt.

3.1. Met betrekking tot eiseres 1, de Stichting Anti Dierproeven Coalitie, overweegt de rechtbank als volgt.

De gemachtigde van eiseressen heeft aangevoerd dat eiseres 1 wel belanghebbende is.

Dat eiseres l is opgekomen voor een belang dat buiten haar statutaire doelstelling valt, wordt bestreden. Hartelust heeft een vergunning volgens artikel 11a van de Wet op de Dierproeven en de dieren worden gehouden met het doel ze te kunnen verkopen aan een onderzoeksinstelling als proefdier. Door te fokken en te handelen met apen ten behoeve van de inzet als proefdieren, levert Hartelust een bijdrage aan de aantasting van het welzijn en de rechten van deze dieren, met name in onderzoeksinstellingen. Bij Hartelust worden de dieren gehouden in gevangenschap, wat ook een aantasting van het recht en welzijn van deze dieren met zich meebrengt. Het handhavingsverzoek is erop gericht dat deze activiteiten in omvang moeten worden teruggebracht. Dat de vergunningplicht op zichzelf alleen ziet op de gevolgen voor het milieu buiten de inrichting, doet volgens de gemachtigde voor de belanghebbendheid niet ter zake.

Verweerder stelt dal de belangen die eiseres 1 behartigt, zien op het opkomen voor het welzijn en de rechten van dieren en dan met name toespitst op dieren in onderzoeksinstellingen.

Hartelust is geen onderzoeksinstelling. Hei verzoek om handhaving ziet op een activiteit die buiten de reikwijdte valt van de belangen die eiseres l behartigt. Daarnaast ziet de verzochte vergunningplicht niet op dierenwelzijnsaspecten, maar ter bescherming van de omgeving tegen de nadelige gevolgen van de inrichting. Niet kan worden gesteld dat de belangen van eiseres l rechtstreeks bij het verzoek zijn betrokken.

De rechtbank stelt vast dat in de statuten van eiseres l in artikel 2 vermeld staat:

“1 De stichting heeft ten doel:

a. het opkomen voor het welzijn en de rechten van dieren en dan met name toegespitst op het welzijn en de rechten van dieren in onderzoeksinstellingen;

b. het verrichten van alle verdere handelingen, die met het vorenstaande in de ruimste zin verband houden of daartoe bevorderlijk kunnen zijn;

c. de stichting beoogt niet het maken van winst.

2. De stichting tracht haar doet onder meer te verwezenlijken door het initiëren en uitvoeren van educatieve projecten zoals het geven van lezingen, het verspreiden van informatiemateriaal en via vreedzame protesten die vallen binnen de wettelijke kaders. “

Eiseres l heeft aangegeven de volgende activiteiten ten behoeve van haar doelstelling te verrichten:

- In 2010 het hele jaar actie gevoerd voor de rechten van proefdieren. Eiseres richt zich op de dieren die gebruikt worden in dierproeven, voor alle doeleinden, in dierproeflaboratoria.

Doel is dat er een einde komt aan alle dierproeven.

- In Nederland en België voeren van vreedzame, legale acties tegen proefdierlaboratoria en hun opdrachtgevers.

- Het draaien van wekelijkse informatiestands in Nederland en België, waarbij het winkelend publiek wordt geïnformeerd over dierproeven en wordt gevraagd een petitie te tekenen. Met een burgerinitiatief, verbod op experimenten op honden en katten, een motie indienen bij de Nederlandse regering. In september 2010 een nieuwe petitie gestart met betrekking tot apenexperimenten.

- Het voeren van ludieke acties, demonstraties tot het aanschrijven en contact leggen met politieke partijen. In België hiertoe de basis gelegd voor twee wetsvoorstellen.

- Elk jaar een grote protestmars tegen dierproeven, waarbij 250 tot 300 mensen meelopen. In 2010 heeft dit tweemaal plaatsgevonden. Op 24 april 2010 in België tegen de universiteit van Leuven. Op 11 december 2010 liepen honderden dierenvrienden mee in een protestmars tegen Hartelust.

De rechtbank is van oordeel dat de doelstelling van eiseres l ziet op dieren in onderzoeksinstellingen. Ook de feitelijke werkzaamheden van eiseres l zien op de rechten van proefdieren en het terugdringen van dierproeven. Niet in geschil is dat Hartelust geen onderzoeksinstelling is. Dat Hartelust apen levert aan onderzoeksinstellingen en dat de apen in deze instellingen als proefdier gebruikt kunnen gaan worden, maakt niet dat de apen al proefdieren zijn als zij bij Hartelust verblijven of door Hartelust worden getransporteerd. Eiseres heeft dan ook geen direct, maar een indirect belang bij het verzoek om handhaving. Daarom is de rechtbank van oordeel dat verweerder terecht heeft geoordeeld dat eiseres l geen belanghebbende is bij het besluit van verweerder tot afwijzing van het verzoek om handhaving. Het beroep van eiseres l dient dan ook ongegrond te worden verklaard.

3.2. Met betrekking tot eiseres 2, de Stichting Een Dier een Vriend, overweegt de rechtbank als volgt.

De gemachtigde van eiseressen heeft aangevoerd dat eiseres 2 wel belanghebbende is. Dat de statutaire doelstelling van eiseres 2 onvoldoende onderscheidend werkt, wordt bestreden en vindt volgens de gemachtigde geen steun in de jurisprudentie. De gemachtigde wijst ter vergelijking naar de statutaire doelstelling van Wakker Dier en de stichting Bont voor Dieren. Veel statutaire middelen waarmee eiseres 2 haar doelstelling tracht te bereiken hebben betrekking op landbouwhuisdieren, met inbegrip van proefdieren. Hieruit blijkt dat de statutaire zorg voor dieren, om vrij van mishandeling te leven, voornamelijk betrekking heeft op de aantasting van hun welzijn en hun rechtspositie in de veehouderij, onderzoeksinstellingen en daarmee verwante bedrijven. Uit de jurisprudentie is gebleken dat de statutaire doelstelling van eiseres 2 en de andere genoemde stichtingen voldoende onderscheidend werkt om in procedures over milieu- en /of bouwvergunningen als belanghebbende aangemerkt te worden.

Verweerder stelt dat de statutaire doelstelling van eiseres 2 zowel in functioneel als in territoriaal opzicht zo veelomvattend is dat zij onvoldoende onderscheidend werkt om op grond daarvan te kunnen aannemen dat het belang van eiseres 2 rechtstreeks betrokken is bij de afwijzing van het verzoek om handhaving. De doelstellingen van de andere door de gemachtigde genoemde stichtingen zijn niet bepalend voor de belanghebbendheid van eiseres 2, maar uitsluitend haar feitelijke doelstelling zoals blijkt uit de statuten ten tijde van het bestreden besluit. Ook de feitelijke werkzaamheden van eiseres 2 bestaan deels uit het voeren van juridische procedures en de voorbereiding ervan. Ze laten niet zien dat eiseres 2 de belangen behartigt van het gebied waarop de vergunningplicht ziet.

De rechtbank stelt vast dat in de statuten van eiseres 2 onder artikel 2 vermeld staat:

"De stichting stelt zich ten doel het bevorderen van de rechten voor en van dieren om vrij van mishandeling te leven.

Zij tracht dit doel te bereiken door:

1. het bevorderen van een vegetarische, diervriendelijke voedings- dan wel levenswijze als middel om mishandeling van dieren te voorkomen;

2. het beschermen van het milieu en het verbeteren van de volksgezondheid;

3. het bevorderen van het gebruik van producten die niet zijn gemaakt van of getest zijn op dieren;

4. het organiseren van openbare educatieve- en voorlichtingsevenementen;

5. het publiceren, verkopen of anderszins distribueren van informatiemateriaal onder het publiek, met inbegrip van de publicatie van bulletins en de verkoop van advertentieruimte om de kosten van dergelijke bulletins te financieren;

6. het verkopen van producten die niet zijn gemaakt van of getest zijn op dieren;

7. het doen verzoeken voor donaties om de activiteiten van de organisatie te ondersteunen.”

Eiseres 2 heeft aangegeven de volgende activiteiten ten behoeve van haar doelstelling te verrichten:

- Campagnes voeren om dierenleed in alle geledingen van de maatschappij te bestrijden en in de breedste zin van het woord te beschermen. De campagnes bestaan uit het informeren van het publiek, contact onderhouden op politiek vlak (lobbyen) en het inzetten van juridische middelen om te zorgen dal de wet gehandhaafd wordt.

- Op publiek gebied: Een diervriendelijke levenswijze uitdragen door middel van het verstrekken van informatie, het uitzenden van persberichten, het geven van interviews, het meewerken aan documentaires en het voeren van ludieke acties.

- Op politiek gebied: In gesprek gaan met gemeenteraadsleden, kamerleden en andere overheidsambtenaren die het beleid bepalen op nationaal, Europees en internationaal niveau. Het helpen bij het opstellen van moties en Kamervragen.

- Op juridisch gebied: Het onderzoeken van handel in dieren wereldwijd. Het bezwaar aantekenen tegen beslissingen die dieren niet ten goede komen. Juridische procedures aangaan om te zorgen dat de wet gehandhaafd blijft. Als officieel belanghebbende gehoord worden.

- zie de website www.edev.nl

De rechtbank is van oordeel dat eiseres 2 wel als belanghebbende bij het genomen besluit had moeten worden aangemerkt omdat een diervriendeüjke levenswijze en de handel in dieren onderdeel uitmaakt van de statutaire doelstellingen en activiteiten van eiseres 2. Dat die doelstellingen geen territoriale begrenzing kennen, acht de rechtbank niet van doorslaggevende betekenis. Daarbij wijst de rechtbank erop dat de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (AbRS) eiseres 2 in andere vergelijkbare procedures ook als belanghebbende heeft aangemerkt. De rechtbank is niet gebleken dat de doelstelling in de statuten van eiseres 2 ten tijde van het nemen van het bestreden besluit anders luiden dan ten tijde van de genoemde procedures bij de AbRS.

De rechtbank concludeert dat verweerder eiseres 2 ten onrechte niet als belanghebbende heeft aangemerkt. Het beroep van eiseres 2 dient dan ook gegrond te worden verklaard.

4. Met het oog op finale geschilbeslechting ziet de rechtbank zich vervolgens gesteld voor de vraag of de rechtbank toepassing kan geven aan artikel 8:72, vierde lid, aanhef en onder c, van de Awb, door zelf in de zaak te voorzien. De rechtbank overweegt hiertoe het volgende.

In het primaire besluit, gedurende de bezwaarfase, in het bestreden besluit en gedurende de beroepsfase hebben alle betrokken partijen steeds ten overvloede hun inhoudelijke standpunten met betrekking tot de vergunningplicht van Hartelust weergegeven. Nu deze standpunten helder zijn, ziet de rechtbank aanleiding zelf in de zaak te voorzien.

De gemachtigde van eiseres 2 heeft in het verzoek om handhaving gesteld dat Hartelust omgevingsvergunningplichtig is op grond van de Wabo en het Bor, en wel ingevolge bijlage 1, onderdeel C, cat. 8.3 sub e van het Bor.

Het hierin genoemde begrip landbouwhuisdieren is niet gedefinieerd. Volgens de Van Dale is een landbouwhuisdier een dier dat om economische redenen wordt gehouden. Daarvan is hier sprake omdat het gaat om het bedrijfsmatig houden van apen ten behoeve van gebruik als proefdieren. In beroep heeft de gemachtigde aangevuld dat, voor zover Hartelust niet vergunningplichtig is vanwege de voornoemde bijlage l, onderdeel C, cat. 8.3 sub e, van het Bor, Hartelust dat wel is vanwegebijlage 1, onderdeel C, cat. 8.3 sub f, van het Bor.

Verweerder stelt dat Hartelust niet vergunningplichtig is omdat apen geen landbouwhuisdieren zijn. De omstandigheid dat het begrip landbouwhuisdier niet gedefinieerd is in de Wabo en het Bor maakt volgens verweerder niet dat voor de uitleg van dit begrip aansluiting moet worden gezocht bij de gangbare definitie uit de Van Dale. Een en ander miskent het feit dat het begrip moet worden geplaatst in een groter geheel, namelijk het inrichtingenregime zoals dat ten grondslag ligt aan de Wet milieubeheer en de Wabo.

Verweerder stelt zich op het standpunt dat voor de invulling van het begrip landbouwhuisdier moet worden teruggegrepen op hetgeen hieromtrent in de Nota van Toelichting bij het Besluit landbouwmilieubeheer is bepaald. Hieruit volgt volgens verweerder dat niet kan worden gesteld dat Hartelust kan worden aangemerkt als een inrichting, niet zijnde landbouwinrichting, waar meer dan tien landbouwhuisdieren worden gehouden. Dit maakt dat er geen sprake is van een overtreding, waardoor er voor verweerder geen bevoegdheid bestaat tot handhavend optreden.

De rechtbank stelt vast dat in de Wabo het begrip landbouwhuisdier niet nader wordt omschreven.

Daarnaast stelt de rechtbank vast dat de AbRS voor het begrip landbouwhuisdier (zie o.a. uitspraak van 15 december 2010, LJN: BO7364) verwijst naar het Besluit landbouw milieubeheer. Het begrip landbouwhuisdier is in dit besluit niet gedefinieerd, maar in de nota van toelichting is vermeld dat landbouwhuisdieren kunnen worden omschreven als dieren die in het kader van de uitoefening van een landbouwbedrijf (veehouderij) worden gehouden in verband met de productie van bijvoorbeeld melk, vlees, wol, veren of eieren of in verband met bijvoorbeeld het berijden van dieren. Volgens de AbRS moet de toelichting zo worden uitgelegd dat sprake is van een landbouwhuisdier als het diertype in de regel voor productiedoeleinden wordt gehouden.

De rechtbank gaat ervan uit dat de wetgever bij de inwerkingtreding van de Wabo de uitleg van het begrip landbouwhuisdier niet heeft willen veranderen. Dat betekent dat de uitleg die de AbRS in het verleden aan dit begrip heeft gegeven, ook thans geldt. Apen worden in de regel niet voor productiedoeleinden gehouden, zodat apen geen landbouwhuisdieren zijn.

Omdat in zowel bijlage l, onderdeel C, cat. 8.3 sub e, van het Bor als in de bijlage l,onderdeel C, cat. 8.3 sub f, van het Bor het begrip landbouwhuisdier genoemd wordt, zijn deze bepalingen niet van toepassing op de inrichting Hartelust. Verweerder heeft terecht het standpunt ingenomen dat geen sprake is van vergunningplicht, dat geen sprake is van een overtreding, en dat voor verweerder geen bevoegdheid bestaat tot handhavend optreden.

De rechtbank zal zelf in de zaak voorzien, in die zin dat het bezwaar ongegrond wordt verklaard.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep van eiseres l ongegrond;

- verklaart het beroep van eiseres 2 gegrond;

- vernietigt het bestreden besluit voor zover dit ziet op eiseres 2;

- verklaart het bezwaar van eiseres 2 ongegrond;

- bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde bestreden besluit;

- draagt verweerder op het betaalde griffierecht van € 302,00 aan eiseres 2 te vergoeden;

- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiseres 2 tot een bedrag van € 1.047,20, te betalen aan eiseres 2.

Deze uitspraak is gedaan door mr. T. Peters, rechter, in aanwezigheid van M.H.A. de Graaf, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 23 december 2011.

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.

***

Commentaar

1. De Antidierproevencoalitie (ADC) valt geheel buiten de boot doordat haar statuten haar niet als ‘belanghebbende’ kunnen doen aanmerken. EDEV heeft dat statutair beter geregeld. Ze houdt er evenwel niet meer dan een bescheiden onkostenvergoeding aan over.

2. De vergunningplicht die EDEV (en ADC) eisen, wordt afgewezen en daarom is de gemeente niet bevoegd tegen Hartelust op te treden. Argument is dat de proefdieren ‘geen landbouwhuisdieren’ zijn. Dat kan ik op zich billijken maar is het nu zo dat een veehouder meer vergunningen nodig heeft dan een handelaar in exotische dieren (apen)? Is er verschil in mogelijke overlast voor de omgeving?

3a. De vraag is hoe zinvol deze procedure is. Blijkbaar gaan de dierenrechtenorganisaties ervan uit dat Hartelust geen aanspraak zou kunnen maken op een dergelijke vergunning, indien deze verplicht zou zijn. Ik weet niet hoe steekhoudend dit is.
b. Een andere vraag is waar deze actie van EDEV (en ADC) nu opeens vandaan komt. Maakt de uitbreiding (van 720 tot 1080 apen) de rechtspositie van Hartelust ineens anders?

4. Opmerkelijk dat deze zaak niet aangebracht is bij College van Beroep voor het bedrijfsleven. Dat zal wel afhankelijk zijn van de van toepassing zijnde wetgeving.

Respect en wereldbeeld

2012-01-08T20:10:00.001+01:00

Hoe nauw respect samenhangt met het wereldbeeld, wordt goed geïllustreerd door het internationale optreden van Amerikanen. Op het rechtsstelsel van die samenleving is, zover ik weet, weinig aan te merken. De doodstraf is barbaars maar dat is een strafsanctie, die niet algemeen is en gelukkig steeds meer terrein verliest.

Maar voor het overige: Dominique Strauss Kahn kan er over meepraten.

DSK was weliswaar geen Amerikaan maar in ieder geval een westerling, zeg: een van ons. Hij kreeg de behandeling waar hij recht op had.

Dat wordt anders wanneer de Amerikaan te maken krijgt met niet-westerlingen. Dan valt snel het masker en komt de primitieve menselijke aard weer terug aan het licht. Het beste voorbeeld zijn de gedragingen van de militairen in Bagdad, m.n. in de Abu Ghraibgevangenis. Niet alleen werden de weerloze gevangen daar vernederd, sommige werden ook gemarteld, o.a. ‘water boarding’.

Zelfs het oorlogsrecht staat marteling niet toe.

Een ander voorbeeld is het gevangennemen en zonder proces jarenlang gevangen houden van verdachten op Guantanamo Bay. In strijd met zijn verkiezingsbeloften kon de zelfs de nieuw gekozen president Obama de sluiting ervan niet voor elkaar krijgen…

***

Van de niet-westerse mens kun je nog verder afdalen en nog meer respect verliezen. Je komt dan tenslotte terecht bij het dier. Respect is hier niet meer van toepassing. Alleen bij uitzondering staat er straf op het mishandelen van dieren in de VS, en dat geldt dan ook nog maar alleen voor heel bepaalde soorten (huisdieren).

Medische wetenschap, volgens NRC Handelsblad

2012-01-08T14:59:00.007+01:00

In de rubriek van de Ombudsman (van NRC Handelsblad) schrijft de chef van de Haagse redactie van dat blad dat lezers in een vroeg stadium werden geïnformeerd over kanshebbers voor de functie van vice-president van de Raad van State. Hij noemt dat ‘interessant’.

Daar kun je dus verschillend over denken; een lezer (per ingezonden brief) wenst te spreken van rommelige berichtgeving. Ik denk dat deze lezer gelijk heeft en dat de Haagse redactie lijdt aan beroepsdeformatie. De doorsneelezer wil helemaal niet beziggehouden worden met speculaties. Ik wil feiten. In een evaluatie achteraf kunnen andere scenario’s die de ronde deden, altijd nog besproken worden.

Wetenschapskatern

Hetzelfde doet zich voor in het wetenschapskatern. Van dezelfde datum (24/12), maar eigenlijk maakt die datum helemaal niets uit. Het katern gaat grotendeels niet, of alleen zijdelings, over (belangen van) mensen.

In het stuk over antistof (blz.2) gaat het over muizen. Het artikel eindigt ermee dat de onderzoekers willen gaan experimenteren met een immunoglobuline tegen kanker. In mensen? Dat wordt er niet bij gezegd, - en het zou me verbazen. Het zullen wel weer dieren worden, want het wetenschapskatern moet ook vol.

Het artikel daaronder is zo mogelijk vreemder.(blz. 2)

De werking van fluoxetine is bekend, o.a. door proeven in muizen. En hoewel psychotherapeuten “al jaren weten” dat de combinatie van psychotherapie en antidepressiva zoals fluoxetine, effectief is, moet dit toch nog weer eens onderzocht worden. Opnieuw in muizen. Wat is nu de meerwaarde hiervan?!

Op blz. 3 van het katern moet bewezen worden dat de malariaparasiet niet profiteert van het broeikaseffect. Dit wordt ‘aangetoond’ – u raadt het – in muizen. De uitkomst is toch een hele geruststelling, want nu hoeven we ons natuurlijk niet meer zo druk te maken over het broeikaseffect.

Op blz. 8 gaat het wederom over depressiviteit. Over een therapie voor mensen, denkt u? “Vooralsnog niet”, schrijft Thijs Goldschmidt. Sinds 1969! Hier worden nu eens geen muizen maar eekhoorns en hamsters beproefd.

In het stuk daarvoor, over celstructuren (blz.4), vertelt de hoogleraar: “Dit zagen we ook bij het zebravisje”. Hè gelukkig.

In het Medisch Centrum van Leiden (LUMC) houdt men zich onledig met het maken van een atlas van het zebravisje.

Muizen of mensen?

Mijn vraag is hoeveel lezers op deze manier beziggehouden wensen te worden. Het gaat maar steeds over allerhande proefdieren, in naam van medisch onderzoek, maar waar patiënten geen snars beter van worden. Terzijde: wie zich afvraagt waarom al die verschillende diersoorten beproefd worden, tast in het duister.

Ik moet wel concluderen dat de medische wetenschap geen werkelijke progressie boekt; daar wordt immers niet over geschreven. Dat is toch wel heel treurig, of, om in stijl te blijven, geschikt om depressief van te worden.

Daarnaast bekruipt mij de vraag hoeveel waarde ik kan hechten aan een artikel, waarin het nu eens niet over dierproeven gaat. Neem ‘Macaroni met ketjap’ (blz. 7), een hele pagina over de chemie van smaakstoffen. Ik heb tevergeefs gespeurd naar testen in dieren. Hoe betrouwbaar is zo’n stuk dan eigenlijk?! Hoort dat wel thuis in het wetenschapskatern?

***

Commentaar

Deze ingezonden reactie op het Wetenschapskatern van 24 december 2011 werd geweigerd door NRC Handelsblad. Zelfs zonder commentaar! Ook de ombudsman van de krant maakt er geen woorden aan vuil.

NB. De afgedrukte foto hierboven is niet die van het katern waarop gereageerd werd.

Chirurgen over 'vuurwerktraditie'

2012-01-07T00:04:00.000+01:00

Oogartsen

Het aantal mensen dat aan een ongeval met vuurwerk blijvend oogletsel overhoudt, is voor het derde jaar op rij gestegen.

De afgelopen jaarwisseling eindigde voor 117 Nederlanders met blijvende schade aan hun ogen. Dat waren er 99 in het jaar ervoor. Dat hoeft overigens niet meteen blindheid te zijn; het aantal blinde ogen door vuurwerk daalde van 25 in 2009 naar 16 tijdens het laatste oud en nieuw.

Ook het totale aantal mensen dat zich met vuurwerkletsel bij de oogarts meldde daalde van 307 naar 251.

Het standpunt van de oogartsen over de 'vuurwerktraditie' vind je hier.

Plastisch chirurgen

De Nederlandse Vereniging voor Plastische Chirurgie (NVPC) meldt dat rond de afgelopen jaarwisseling minstens 25 slachtoffers met ernstig vuurwerkletsel zijn geopereerd.

Het ging met name om handletsels, verwondingen in het gelaat en brandwonden. Vijf handen moesten worden geamputeerd.

Daarnaast was er een groter aantal slachtoffers waarbij een of meerdere vingers of een gedeelte hiervan geamputeerd moest worden.

Plastisch chirurgen uit heel Nederland hebben de ernstigste gevallen gemeld.

Een aantal van de letsels werd veroorzaakt door zelfgefabriceerde vuurwerkbommen. De slachtoffers zijn met name jonge mannen. Een aanzienlijk deel van hen is minderjarig. Vooral kinderen zijn zich onvoldoende bewust van de risico's van vuurwerk.

De ontploffing zelf is in een paar seconden gebeurd. Het natraject is helaas zeer langdurig met lange trajecten van oefentherapie, meerdere operaties en bijvoorbeeld chronische pijn. De patiënten met gelaatsletsel en brandwonden aan handen of gelaat houden ook vaak blijvend ontsierende littekens over aan vuurwerkletsels. De Nederlandse Vereniging voor Plastische Chirurgie pleit daarom voor betere voorlichting, met name aan jongeren.

Eén minuutje

2012-01-06T23:34:00.008+01:00

Ik zie wel eens een rubriekje in kranten waarin iemand in één minuut iets mag beweren. Daar heb ik een bijdrage voor.

Onlangs raakte ik met iemand in gesprek die werkt bij een groot bedrijf dat o.a. elektriciteit opwekt, en probeert dit bedrijf ook internationaal in de markt te zetten. We spraken over kernenergie.

Daarna veranderden we van onderwerp en kwamen uit – drie keer raden – bij dierproeven.

Ik herhaal: dit was een ontwikkelde, bereisde man. Uit nieuwsgierigheid vroeg ik hem hoeveel dieren dat hij dacht dat per jaar in proeven misbruikt worden – in dit land.
Hij dacht even na en zei toen.............

"enkele duizenden"

Zo zie je dus dat ‘de man (of vrouw) in de straat’ echt helemaal van niks weet.

We zouden die vraag vaker moeten stellen.

Nederland in Europees Parlement

2012-01-04T22:42:00.010+01:00

De Nederlandse politiek is verdeeld in 10 politieke partijen, hieronder in volgorde van zetelaantal. Tussen haakjes erachter het aantal zetels in het Eur. Parlement (EP); dit laatste weerspiegelt dus niet de huidige vaderlandse krachtsverhoudingen.

1	VVD	31	3
2	PvdA	30	3
3	PVV	24	4
4	CDA	21	5
5	SP	15	1
6	GL	10	3
7	D66	10	3
8	CU	5	1
9	SGP	2	1
10	PvdD	2	-

Het Europese parlement is verdeeld in zeven fracties; erachter het totale aantal EP-zetels:

1	Socialisten	185
2	Linksen	34
3	Groenen	56

4	Liberalen	85

5	Conservatieven	55
6	Vrijheid en democratie (ultra-conservatieven)	28
7	Eur. Volkspartij	265

Dat betekent dat Nederlandse partijen kleur moeten bekennen terwille van hun afvaardiging naar het Europese parlement.

Opmerkelijkst misschien is de EP-indeling in Socialist versus Links. De ene linkse is de andere niet. Dat stemt aardig overeen met de Nederlandse situatie waarin de PvdA onderdeel is van de fractie van Europese Socialisten, terwijl de SP deel uitmaakt van de fractie van Linksen.

GroenLinks vind je niet hier maar bij de Europese Groenen. Groen domineert hier blijkbaar Rood, of Links. De vraag is dan waarom GroenLinks zich zo noemt. Blijkbaar kan ze zich niet losmaken van haar communistische wortels.

De VVD zit keurig waar je haar verwacht: bij de liberalen. Hoewel: D66 noemt zich graag ‘progressief-liberaal’. Er zijn dus verschillende liberale smaken, net zoals dat bij de socialisten het geval is. D66 wil zich blijkbaar afzetten tegen de VVD die door haar als ‘conservatief-liberaal’ beschouwd wordt. Hoe dan ook, de veilingmeester Pechtold moet niks van links of socialisme hebben, dat is wel duidelijk.

De echte Conservatieven in het EP zijn afgevaardigden van het kaliber Christen-Unie. En ook hier kan het nog erger: de SGP vindt ‘conservatief’ nog veel te modern en sluit zich aan bij een fractie die zich ‘Vijheid en democratie’ noemt: de ultra-conservatieven. De naam is voor ons een bekende klank maar hiermee wordt dus niet de VVD bedoeld!

En ze mogen dan allemaal de Bijbel als basis en leidraad hebben, het CDA ziet het toch weer heel anders dan SGP en CU; die sluit zich aan bij de ‘Europese Volkspartij’.
Je ziet ook: zelfs àls we ooit van het CDA verlost zouden raken, dan nog blijven we in Europa zuchten onder dit enorme, conservatieve en opportunistische juk.

De PVV heeft zich met haar vier afgevaardigden bij geen enkele fractie aangesloten. Zij valt onder de universele splinters van ‘niet-ingeschrevenen.’

Ook het Europese Parlement laat dus ‘fraai’ zien hoe kleingeestig mensen denken. Geen drie hoofdstromen maar zeven splinters. Links is niet links genoeg, de ene liberaal is vies van de andere, de bijbel is voor vele interpretaties vatbaar.

De Partij voor de Dieren houdt staande dat ze links noch rechts is, gezien het feit dat dieren dat ook niet zijn. Mocht ze erin slagen een of meer zetels in het EP te bemachtigen, dan zal ze zich vermoedelijk toch scharen in de fractie van de Groenen.

Voor zover ik tot nu toe gezien heb is Kartika Liotard de meest diervriendelijke Nederlandse afgevaardigde. Toch rust er ook een smetje op haar blazoen. Zij werd verkozen als lid van de SP, maar ze heeft met die partij gebroken. Wel is ze deel blijven uitmaken van de fractie van de Linksen.

'Er was eens...' Pablo vertelt

2012-01-04T14:38:00.014+01:00

Er was eens een piepklein landje hier heel ver vandaan. Sterker, dit kleine landje was hier zó ontzettend ver vandaan dat iedere gelijkenis tussen dit landje en ons landje, en tussen de bewoners van dit landje en de onze, louter op toeval moet berusten. De naam van het landje was Vlagtwedde. In Vlagtwedde stond een huis en daar woonde een kleine staatssecretaris. Over hem gaat dit verhaal.

Eerste deel – AB KLINK

Ab Klink was dood, om te beginnen. Hartstikke dood. Zo dood als een deurnagel, zou Charles Dickens geschreven hebben. Of zo dood als een dodo, zoals de staatssecretaris met zijn kenmerkende grimlach placht te zeggen. Dodo´s en mastodonten, uitgestorven diersoorten, zo zag hij zijn politieke tegenstanders het liefst. Want let wel, de dood van Ab Klink beperkte zich tot het politieke deel van zijn leven. Voor een echte dode liep hij nog te kwiek en hij gaf college. Daar ging de staatssecretaris althans van uit, want ze hadden elkaar na hun breuk ruim een jaar geleden niet meer gesproken. Deze politieke pechvogel had overtuigend zelfmoord gepleegd door zich en public zo boosaardig uit te laten over de regering die zijn eigen partij aan het formeren was. Als er één ding is dat de staatssecretaris van het milieu wist, dan was het wel datje nooit in je eigen nest moet schijten. Maar dat is precies wat Ab Klink had gedaan. Hij had geroepen dat de toekomst van Vlagtwedde bedreigd werd als er iets van deze formatie terecht zou komen. Dat het het einde kon worden van het CDA, hun eigen partij. Want het kabinet zou als een speelbal in de handen zijn van Geert Wilders, een volksmenner die de hele bevolking van Vlagtwedde als makke lammetjes naar de slacht zou leiden. Ha, een volksmenner. De staatssecretariswist diep van binnen dat hij zelf nooit een goede volksmenner zou zijn en ook geen goede herder, hoewel hij niet onaardig pony´s fokte.

De staatssecretaris zelf was gelukkig verstandiger geweest en had zijn partijgenoten overtuigd om toch vooral deel te nemen aan deze regering. Verantwoordelijkheid nemen noemde hij het. Voor Vlagtwedde. En dit had hem politiek gezien geen windeieren gelegd want het is precies waar hij zijn functie als staatssecretaris aan te danken had. Natuurlijk had hij eerst in alle toonaarden ontkend dat hij aan het kabinet zou deelnemen. Want verantwoordelijkheid moet je altijd némen, nooit vragen.

Het was op een koude winterdag, precies een week voor kerstmis, dat de staatssecretaris in zijn huisje een eitje stond te bakken, toen de deurbel ging. Hij trok zijn klompen aan en klakte schoorvoetend naar de grote houtendeur. In de deuropening stond een jongeman met een rondgezicht en middellang, blond, vettig haar. ‘Vrolijk kerstfeest, mijnheer de staatssecretaris!’ riep de jongen uit, ´Wilt u misschien een boompje kopen voor het groeiend verzet? Hij kost maar 5 euro en hij wordt voor u in een speciaal milieubos geplaatst!’ “Een boom?” vroeg de staatssecretaris. “Zijn er niet genoeg bomen dan?” Hij wist vrijwel zeker dat hij de afgelopen week nog een boom had zien staan. Naast de parkeerplaats.”Waarom zou ik een boom van jou kopen?” bromde hij. ‘Om uw geld te investeren in een duurzame toekomst natuurlijk. Terwijl de euro keldert, groeit uw boompje de hemel in en zorgt hij voor schone lucht en een robuuste leefomgeving voor de dieren. Wist u dat ze al van plan zijn om in de Oostvaardersplassen op de dieren te gaan schieten, zodat wij ze kunnen opeten voordat ze doodgaan van de honger? Er moet zo snel mogelijk een verbindingszone komen naar de Veluwe.’

“Humbug!” sneerde de staatssecretaris. Humbug was een Vlagtweddisch dialectwoord, wat in het Nederlands het best kan worden vertaald als ‘Doe es normaal, man.’ De jongen droop af en de staatssecretaris wilde net de deur dichttrekken toen hij in de ronde deurknop de weerspiegeling zag van het gezicht van Ab Klink. De staatssecretaris rukte harder maar Ab had de klink al te pakken. ‘Henk,’ zei hij ‘je moet naar me luisteren.’”Wat kom je doen, Ab? vroeg de staatssecretaris. ‘Ik kom je waarschuwen!’ “Jouw vorige waarschuwing is me niet al te best bevallen, Ab. Ik ben al dat gezeur vanaf de politieke zijlijn een beetje beu aan het raken. Iedereen roept maar dat het anders moet, de beste stuurlui staan aan wal. Ed Nijpels, Pieter Winsemius, Herman Wijffels, Cees Veerman – milieu dit, Europa dat – maar het zijn allemaal mastodonten. Het verbaast me dat ze nog geen lid zijn geworden van die Dierenpartij. Twee totaalwereldvreemde kattige types die om de halve dag naar de microfoon lopen om een haarbal uit te spuwen. We hebben op het werk verdorie twee extra ambtenaren moeten aannemen om die haarballen uit te pluizen.”

‘Vanavond piep je anders, Henk. Na vanavond zul je het begrijpen. Je zult worden bezocht door drie natuurgeesten. Zij wijzen je de weg, Henk. Meer kan ik niet zeggen.’ En nog voordat de staatssecretaris ´Humbug´ kon zeggen, draaide Ab Klink zich om en verdween in de mist.

Tweede deel – DE EERSTE DER DRIE GEESTEN

‘Natuurgeesten’, dacht de staatssecretaris. ‘Pfoe. Humbug. Straks komt Hiawatha nog een vredespijpje roken en geeft Pocahontas een lezing over de opwarming van de aarde. Sprookjes. Ik heb belangrijker dingen te doen’, dacht hij, en ging nog een eitje bakken. Hij bladerde nog wat door zijn ponystamboek en ging toen op bed liggen. Het lukte hem echter niet de slaap te vatten, wegens een krimpend gevoel in zijn maag. Nu hij erbij nadacht: alles voelde klein en krimpend. Kleiner van stuk, tien kleine tenen, een iets minder grote mond en een nog kleiner hartje; hij voelde zich zelfs met de minuut kleingeestiger worden. Alles leek klein en onbetekenend. Hij keek de kamer rond, maar die leek normaal: zijn klompen in de hoek, het gewei aan de muur, het ponystamboek, zijn cowboyhoed: alles was zo groot of zo klein als het altijd was geweest. Opeens bemerkte hij een witparelachtig licht dat door het raam de kamer binnen scheen. Hij opende het raam en keek recht op het verendek van een reusachtige gans. Een reusachtige veer kietelde zijn neus. De gans was wit als hagel – niet het grijze soort hagel dat uit de loop van een geweer schiet en waar een gans mee doorzeefd wordt, maar stralend spookachtig wit. En toen zag de staatssecretaris één van zijn pony´s met zijn snuit door de veren van de gans gaan. De pony was reusachtig, nee nee – het huis was gekrompen! ‘Kom met mij mee’ sprak de gans met een engelachtige stem, die echter vreemd werd vervormd door het gasmaskertje om haar snavel. ‘Klim op mijn hals.’ “Ja, leuk hoor!” riep de staatssecretaris, “Ik ben Niels Holgersson niet!”, maar er zat een angstige trilling in het sarcasme van zijn stem. De gans slaakte een ijzingwekkende kreet en de staatssecretaris sloeg bibberend zijn handen om de hals van de gans. In een ruk stegen gans en staatssecretaris op in de lucht, hoger en hoger, totdat heel Vlagtwedde en het omliggende land onder de gewebde voeten van de gans voorbij raasden. ‘Zie je die groene vlekken daar?’ vroeg de gans en ze wees met haarlinkervleugel naar beneden. Ja, die zag de staatssecretaris wel. Hij zag hoe de strakke lijnen van de akkers werden doorbroken door groene vlekken in allerlei vormen. ”Jaha, dat is de natuur. Meer dan genoeg, toch? En die akkers, dat is toch eigenlijk ook natuur?” De gans siste. ‘Een plek waar de mensen ons vergassen, omdat we in de weg lopen. Een plek waar zelfs de bijen niet meer komen, omdat de planten vol gif zijn gespoten; dat is geen natuur.’ “Wel, dan blijven jullie daar toch lekker zitten, in jullie ‘échte natuur’?” ‘Maar kijk dan!’sprak de gans. ´Hoe versnipperd die natuur is! Planten en dieren hebben ruimte nodig, ecologisch draagvlak, om populaties te kunnen bereiken die groot en divers genoeg zijn om te overleven. Anders gaan ze aan inteelt ten onder. Net als die pony’s van jou trouwens.’ “Wel. ik zie nog heel wat stukjes groen. Hier één, en kijk – daar ook nog één.” ‘Vergelijk de natuur maar met een tapijt’ zei de gans. ‘Een mooi Perzisch tapijt. Als je het in stukken snijdt, heb je nog steeds evenveel tapijt, toch?’ Dat kon de staatssecretaris beamen. Bij een borrel in de PVV-kamers hadden ze laatst nog zo’n mooi tapijt aan stukken gereten. ‘Maar die stukken’, vervolgde de gans, ‘zullen snel aan alle kanten beginnen te rafelen. Ze hebben de verbinding met de rest van het tapijt nodig om intact te blijven. Jullie mensen hebben dat goed doorgekregen, en zijn daarom aan de Ecologische Hoofdstructuur begonnen.’ “Begin nou niet weer over die hoofdstructuur!” riep de staatssecretaris. “Daar hebben we gewoon geen geld meer voor. Iedereen moet bezuinigen, dus ook de natuur.” ‘Maar zelfs als de provincie het geld zelf bij elkaar geschraapt krijgt, zoals bij de verbindingszone in het Oostvaarderswold, dan steek jij daar nog een stokje voor!’ zei de gans. ‘Kom, laten we teruggaan.’ En terwijl de gans naar beneden vloog, vroeg ze: ‘Op welk departement zit jij eigenlijk?’ “Economie, Landbouw en Innovatie.” zei de staatssecretaris trots. ‘En?’ vroeg de gans.“Ja, én natuur en visserij en zo. Bomen, kikkers, paddestoelen, dat spul.” ‘Is het niet een beetje vreemd dat bij jullie de Minister van Economische Zaken beslist over de milieuvergunningen? Over kolencentrales en kernenergie?’ vroeg de gans. “Nee hoor,” zei de staatssecretaris, “want bij het CDA zijn we ontzettend goed in verbinden. Eenheid. Landbouw was sowieso altijd al een economische aangelegenheid, dus daar hebben we maar één ministerie van gemaakt. En het ministerie van VROM hebben we ook omgedoopt. Dat heet nu het ministerie van VROEM. Straks mogen de automobilisten 130 rijden door het landschap, dan merken jullie er niet eens meer wat van.” De gans duwde de staatssecretaris door het raamkozijn het huisje in Vlagtwedde weer binnen. ´Neem maar wat rust´, zei ze. ´O, en bestel een dakdekker. Die heb je morgenochtend nodig.´

Derde deel – DE TWEEDE DER DRIE GEESTEN

Uitgeput was de staatssecretaris op bed gaan liggen. Hij zonk meteen weg in een lange droomloze slaap. Hij wist niet hoelang hij daar had gelegen onder zijn donzen dekbed (de gans had er nog wel een afkeurende blik op geworpen). Er konden met gemak jaren zijn verstreken, maar feit was dat de klok nog altijd precies dezelfde tijd aanduidde toen een waterdruppel op het brede voorhoofd van de staatssecretaris viel en hem uit zijn slaap wekte. Hij sperde zijn ogen naar het plafond. Opnieuw viel er een druppel tussen de planken naar beneden. Plons. En toen bemerkte hij het gekraak. De houten balken waarop het dak rustte, trilden en het plafond leek gewelfd, als een reusachtige omgekeerde koepel. De staatssecretaris dook onder het bed, en maar net op tijd, want met een klap als zestig – nee, honderd geweerschoten, zakte het dak door en plofte er een reusachtige zwarte verschijning op de vloer. En wat een monsterlijke verschijning was het. Een inktzwart lijf van donker vulkanisch rubber, een imposante rij tanden en een staart. O, een gevorkte staart van een formaat waar de duivel jaloers op zou zijn, met om die staart een metalen boei, met aan die boei een loden gewicht. ‘Hoi, ik ben Morgan’ zei het monster, met een vriendelijk gezicht. De staatssecretaris veegde het stof en de splinters van zijn kiel. Hij aanschouwde de orka van kop tot staart en van de staart naar de boei, en werd bleker, bleker, bleker… “Hebben zij die je omgedaan?” vroeg de staatssecretaris, en hij wees naar de staart. ‘Die is maar symbolisch, hoor,’ zei Morgan, en hij kwispelde speels met z´n staart, waarbij de loden bol de porseleinkast schampte en de stoelen omversloeg. ‘Maar wat veel erger is: ik zit daar in een pierebadje, en moet stomme kunstjes doen voor de rest van mijn leven. Alleen vanavond heb ik vrij. Speciaal voor jou!’ en een hoog piepend gekir kwam uit het keelgat van het zeedier. “Sorry” fluisterde de staatssecretaris. En met iets zwaardere stem: “Het is nooit leuk als beleid een gezicht krijgt.” Het gezicht van het beleid keek hem vernietigend aan. ‘Het had niet gehoeven,’ zei Morgan, ‘je had kunnen kiezen. Er waren genoeg mensen die mij wilden helpen. Er was geld voor. Er waren handenvol wetenschappers die het wilden aanbevelen en die wilden meewerken aan mijn vrijlating. Zelfs de wetenschappers die het Dolfinarium had ingehuurd, keerden zich uiteindelijk om en pleitten ervoor dat ik terug naar zee kon. Jij was het die de vergunning afgaf. Maar ik kom hier niet voor mij. Klim op mijn rug.’ De staatssecretaris vond dat zelfs een man van formaat als hijzelf een verzoek van een zeventonnig zeezoogdier niet kon weigeren, en zo kwam het dat hij even later door de wolken suisde terwijl hij de rugvin stevig omklemde met zijn beide armen. De orka dook soms onder het wolkendek, sprong er dan weer uit en hapte speels naar de cumuluswolkjes die loskwamen. Het duurde niet lang of de orka landde bij een herenhuis. ´Dit is wat ik je wilde laten zien´ zie Morgan. “Mijn oude studentenwoning!” riep de staatssecretaris, en hij rende blij naar het raam. Toen hij de ijskristallen met zijn mouw van het glas veegde, zag hij een jongeman, gebogen over een boek. “Maar… maar… dat ben ik!” ‘Dat wás jij!’, corrigeerde Morgan, ‘maar er is iets veranderd.’ De staatssecretaris tastte de kamer af met zijn ogen en zoog alle details in zich op. Op het prikbord hingen kaarten van het Dolfinarium Harderwijken van Ponypark Slagharen. Over de stoel hing zijn cowboyhoed. Nee hoor, hij was nog precies dezelfde gebleven. ‘Kijk beter’ fluisterde Morgan. Toen viel zijn oog op het boek dat de jongeman aan de andere kant van het raam aan het beduimelen was. Op de kaft stond geschreven:

Na(ar) goed overleg.
Achtergronden en verbeteringen van
overleg in het openbaar bestuur, in het bijzonder in

verhoudingen tussen overheden

Door Hinderk Bleker, 1984

“Aha,” riep de staatssecretaris, “mijn dissertatie! Hoe kon ik die vergeten? Wat een werk heb ik daaraan gehad. Zelfgeschreven, over de overlegcultuur in Nederland, met aanbevelingen voor beter beleid. Jaja!” glimlachte de staatssecretaris trots. ‘En neem je die conclusies ter harte?’ vroeg Morgan. “Wel uhm.. jaa… tot op zekere h…” ‘WANNEER nodig je Natuurmonumenten een keer uit vooreen gesprek?’ blies de orka, ‘ze wachten al sinds je aantreden op een uitnodiging. Je zit regelmatig met de boerenvertegenwoordigers aan tafel. Wanneer krijgen de natuurbeschermers eens iets te zeggen over natuurbescherming? Voordat jij aantrad was er overleg. Overheden, boeren én natuurbeschermers bepaalden het beleid.’ “Wel eh…” stamelde de staatssecretaris, “het is niet persoonlijk. Het is gewoon zo lastig om natuurbeschermers te gast te hebben. Ik weet niet wat ik die planteneters moet voorzetten. Waar halen ze hun eiwitten vandaan?” ‘En de maatschappelijke dialoog over de megastallen dan? Wanneer luister je eens écht naar de mensen?’ “Oh, ik heb geluisterd. En veel gehoord. Maar bijna alles wat ik hoorde ondersteunde mijn beleid en je kunt niet alles meenemen. Regeren is negeren. Trouwens, mijn dissertatie ging over overleg tussen overheden.”

‘Okee. De provincies dan. Zijn die erg te spreken over jouw natuurbeleid? Snoeiharde bezuinigingen van 60%, en zíj mogen het gaan uitvoeren. 80 diersoorten en 100 plantensoorten verliezen hun beschermde status. Terwijl we internationale verplichten hebben om ze te beschermen. En het is slikken of stikken, want als de provincies het er niet mee eens zouden zijn, dreig je met een noodwet. Toch hebben verschillende provincies al geweigerd. Waarom? Omdat jij over drie jaar – als het niet minder is – alweer weg bent. Dan komt de rekening: milieuschade kost geld. En wat te denken van de hoge boetes die de Europese Unie ze zal opleggen? Dit beleid strekt verder, tot ver buiten Vlagtwedde!’ Dat er nog een hele planeet om Vlagtwedde was heengebouwd, en dat die nog zou blijven doordraaien tot lang nadat de regeerperiode van de staatssecretaris zou aflopen, daar had hij nog niet eerder bij stilgestaan. Veel tijd had hij daarvoor ook niet, want de orka maakte zich zo kwaad dat haar staart wild heen en weer begon te zwiepen en de onfortuinlijke staatssecretaris knockout sloeg.

Vierde deel - DE LAATSTE DER DRIE GEESTEN

De staatssecretaris ontwaakte in zijn huisje in Vlagtwedde, dat inmiddels op wonderlijke wijze weer een dak had gekregen en volledig in oude afmetingen en toestand was hersteld. Aan het bed stond een lange oude man, met een rond kaal hoofd en een pijp in zijn mond. “U.. u bent de derde geest?” vroeg de staatssecretaris.‘Mansholt is de naam.’ knikte de man, langzaam en zelfverzekerd formulerend met een licht Gronings accent.‘Sicco Mansholt. Aangenaam kennis met u te maken. Neemt u een glas water. De tweede natuurgeest heeft mij verzocht u haar excuses aan te bieden. U moet begrijpen, zij is en blijft een wild dier, ook al leeft ze in gevangenschap.’

De staatssecretaris voelde aandrang om te protesteren, maar kon het niet meer opbrengen, dus hij knikte alleen maar. “Wat komt u me vertellen?” vroeg hij. ‘Mijn levensverhaal’ zei Sicco Mansholt. “Mag ik blijven liggen?” ‘Dat mag u.’

‘Ik begon mijn leven als een simpele boer in Groningen. Ik had een landbouwbedrijf in de Wieringermeer, heb ook nog een tijd thee verbouwd op Java. Ik kom uit een politiek geëngageerd gezin en was mijn leven lang lid van de Partij van de Arbeid. Dit speelt zich overigens allemaal nog af vóórde oorlog.’ De staatssecretaris was zichtbaar opgelucht eindelijk eens een ontmoeting te hebben met een normale natuurgeest. ‘Tijdens de Tweede Wereldoorlog ben ik in het verzet gegaan. Ik verborg onderduikers en hield me bezig met het coördineren van de clandestiene voedselvoorziening. Kort na de bevrijding werd ik, tot mijn eigen grote verbazing, gevraagd om de eerste na-oorlogse Minister van Landbouw te worden in het kabinet Schemerhorn-Drees. Het oog viel op mij wegens mijn verdiensten in de oorlog en organisatorische capaciteiten. Die had ik ook nodig, want het waren magere jaren. Zeer magere jaren. Het voedsel ging op de bon en ik moest er elke dag voor garant staan dat die bonnen verzilverd konden worden. Toen ik aantrad als Minister, was er in Nederland slechts voedsel voor 1 week.’ Een zielsverwant, voelde de staatssecretaris. De hemel zij geprezen!

‘Ik deed het beste wat ik kon, en na enkele jaren was in Nederland de voedselproductie weer draaiende. De meeste producten gingen van de bon af en konden weer door de markt worden overgenomen. Hoewel ik gedacht had slechts 2 jaar aan te blijven, beviel het werk mij goed en ik ben in totaal twaalfeneenhalf jaar aaneen Minister van Landbouw geweest. Al snel braken de vette jaren aan; ik had ingezet op schaalvergroting. Intensivering. De kleine onrendabele bedrijfjes moesten wijken voor grotere. Dit werd mij door de boeren aanvankelijk niet in dank afgenomen, maar uiteindelijk wist ik altijd iedereen te overtuigen dat dit het beste was voor Nederland. Technologische innovatie, pesticiden, legbatterijen; alles werd in deze tijd ontwikkeld onder mijn bewind. Omdat wij de afzet garandeerden, ontstonden de boterberg en de melkplas.’

De staatssecretaris kon zijn geluk niet op: “HA! kan ik de PvdA tenminste de schuld geven van de bio-industrie.”

‘Maar mijn carrière was nog niet klaar. Ik ben naar Brussel gegaan en heb daar mijn steentje bijgedragen aan de Europese eenwording, de EEG. ‘Mister Europe’ noemden ze mij in Amerika. Ik werd de eerste Eurocommissaris van Landbouw en voerde het gemeenschappelijk Europese landbouwbeleid door. Een open markt, efficiëntie en genoeg voedsel voor iedereen. Nooit zouden wij in Europa meer honger kennen. En daarbij’, sprak hij met trots ‘stond ik aan de wieg van de Nederlandse ontwikkelingshulp in Afrika.’ De staatssecretaris zong op van zijn kussen en applaudisseerde luid: “Fantastisch, wat een verhaal! U moet eens komen spreken op het CDA-congres.” ‘Zwijg!’ maande Mansholt de staatssecretaris. ‘Ik ben nog niet uitgesproken. Daarna werd ik nog een tijdje voorzitter van de Europese commissie en toen, ja toen kwam het berouw. Ik had daarvoor geen spookverhalen nodig zoals jij, nee – een lange vakantie op Sicilië was genoeg. Ik kwam daar tot rust. Ik kwam tot mezelf. Het waren de jaren zeventig, ik raakte gegrepen door de opkomende milieubeweging. Ik zag hoe de levende symbolen van de natuur, die ik kende uit mijn jeugd, waren verdwenen. Waar waren de stekelbaarsjes in de sloot, die ik vroeger viste? Het kikkerdril dat ik elke lente tot kikkertjes zag groeien? De pinksterbloemen die de weide roze kleurden en hoog boven dat alles, de steil stijgende tierelierende leeuwerik?

Te laat kwam ik tot het besef hoe wij mensen ons misdragen hadden. De hebzucht had het overgenomen van de noodzaak en wij miskenden de natuurlijke begrenzingen, de beperkte draagkracht van onze aarde. Het was de politiek van de groei. We hebben genoeg. Het wordt tijd voor de politiek van het genoeg. Het welzijn moet voorop. Ik kreeg spijt van de landbouwsubsidies; spijt van de schaalvergroting; ik probeerde de tijd terug te draaien, maar het was te laat. Ik keek het monster dat ik had geschapen recht in de ogen.’

‘Zie je daar die stallen in de verte?’ de oude man wees uit het raam. ´Het zijn vleesfabrieken. Elk dag worden er in Nederland een miljoen dieren geslacht. Een miljoen, Henk. Ze moeten leven onder erbarmelijke omstandigheden, voor de lekkere trek. Een ei kost vandaag de dag nog altijd evenveel als toen ik begon, na de Tweede Wereldoorlog. De consumptie liep uit de hand, ik zie hoe het ons water vervuilt, het klimaat opwarmt, maar ook hoe het in de wereldmarkt ons voedselsysteem ontwricht. Wij leven hier in de overvloed, maar tegelijk gaan er dagelijks 300 miljoen kinderen met honger naar bed.’ De staatssecretaris keek hem glazig aan, beduusd door deze plotselinge metamorfose. ‘Voor jouw begrip, Henk: daar kun je tienduizend voetbalstadions mee vullen.’ En de staatssecretaris begon de praktische consequenties van het voedselprobleem ook in te zien.

Vijfde deel – HOE HET EINDIGDE

Of jullie het geloven of niet, de staatssecretaris was sinds die ene kerstavond niet meer dezelfde. Hij raakte het vlees niet meer aan en leerde de geneugten kennen van een gevarieerd dieet, gebaseerd op groenten, peulvruchten en noten.

De bezuinigingen op de natuur werden teruggedraaid en gecompenseerd door een vergroening van het belastingstelsel. Geen gans werd nog een veertje gekrenkt, want wie het probeerde kreeg te maken met zware straffen; niemand voelde ook de behoefte om wilde dieren iets aan te doen, want door preventieve maatregelen werd de overlast zeer beperkt, en wat overbleef werd met de mantel der liefde bedekt en collectief vergoed. Je moet er immers iets voor over hebben om op een planeet te leven die je deelt met miljoenen soorten levende wezens. Vlagtwedde werd internationaal de voorloper van dit nieuwe groene denken en de staatssecretaris met zijn pony’s?

Die leefden nog lang en gelukkig.

***

Pablo Moleman is voorzitter van Pink!,
de jongerenorganisatie van de Partij voor de Dieren.

Tekst en voordracht vind je hier.

Met een stoma van ConvaTec.......

2012-01-02T22:05:00.010+01:00

Met een stoma van ConvaTec (Woerden)

voel je je
.\
als een vis in

een ronde vissenkom

Vuurwerkverbod

2012-01-02T20:01:00.006+01:00

Raadsleden van GroenLinks proberen opnieuw te bereiken dat in Nederland een vuurwerkverbod voor particulieren wordt ingesteld.

Een eerdere poging daartoe strandde bij de Tweede Kamer, maar de Rotterdamse GroenLinks-fractievoorzitter Arno Bonte ziet mogelijkheden voor een nieuw burgerinitiatief.

Bonte wil dat het Vuurwerkbesluit uit 2002 zo wordt aangepast dat het uitluiden van het oude jaar met vuurwerk voortaan alleen nog maar door professionele vuurwerkbedrijven mag worden gedaan, onder toezicht van een gemeente.

Als dat onhaalbaar blijkt, wil hij dat wettelijk wordt vastgelegd dat gemeenten zelf uitmaken of ze het afsteken van vuurwerk door particulieren al dan niet toestaan.

'Het Rijk decentraliseert zo veel taken', zegt Bonte, die al jarenlang pleit voor een vuurwerkverbod. 'Waarom zouden wij als gemeenten dan niet zelf mogen zeggen of we willen dat consumenten vuurwerk kopen en afsteken? Wij zitten straks weer met de schade.'

In 2009 sneuvelde een burgerinitiatief van Bonte en zijn Haagse collega-politicus David Rietveld bij de Tweede Kamer. Hoewel het duo ruim voldoende steunbetuigingen (65 duizend) kreeg om het onderwerp op de agenda van de Tweede Kamer geplaatst te krijgen, werd het pleidooi voor het instellen van een vuurwerkverbod niet in behandeling genomen.

Steeds meer burgemeesters willen echter een discussie over een vuurwerkverbod. De Hilversumse burgemeester Broertjes sluit zich aan bij de oproep van zijn collega's uit Rotterdam en Nijmegen.

In Hilversum explodeerde in de nacht van oud op nieuw een soort vuurwerkbom bij theater Gooiland. De glazen pui ging aan diggelen en er raakten zeker drie mensen gewond. Broertjes spreekt van een krankzinnige actie en bijna-ramp, omdat er vlakbij een vrachtwagen stond met nog eens 1000 kilo zwaar vuurwerk.

***

Commentaar

Het burgerinitiatief is niet populair bij de Kamerleden. Meer dan de helft van de tot nu toe ingediende initiatieven werd niet eens plenair behandeld, maar vlotjes 'niet ontvankelijk' verklaard (zie onder).

De vraag is dan hoe zinvol dit instrument nog is, tegenover een Tweede Kamer die er duidelijk geen zin in heeft. Dit is de burger afschepen met een fopspeen.

De Tweede Kamer houdt ook niet van referendum Het wil het liefst de burger op afstand houden. Democratie is mooi, maar moet niet te dichtbij komen. En dan hebben we ook nog een Eerste Kamer! Wel een wonder dat er ooit wat verandert in dit land.

N.B. In Italië geldt in meer dan 830 gemeenten, waaronder grote steden als Turijn, Venetië en Bari, een vuurwerkverbod. Voor Nederland: teken de petitie hier.

Burgerinitiatief voor Rookvrije Horeca (19 mei 2006; niet ontvankelijk verklaard)
Burgerinitiatief Landelijke regeling van de horecasluitingstijden (18 maart 2008; niet ontvankelijk verklaard)
Burgerinitiatief Stop Fout Vlees (13 februari 2007; plenair debat Tweede Kamer op 13 december 2007)
Burgerinitiatief Meer Plezier met Minder Vuurwerk (18 februari 2009; niet ontvankelijk verklaard)
Burgerinitiatief Betere diagnose- en behandelmogelijkheden ziekte van Lyme (11 mei 2010; ontvankelijk verklaard)
Burgerinitiatief Aanpassing beleid bij opleggen TBS-maatregel (18 mei 2010; niet ontvankelijk verklaard; doorverwezen naar Kamercommissie voor Veiligheid en Justitie)
Burgerinitiatief Voltooid Leven (18 mei 2010; ontvankelijk verklaard)
Burgerinitiatief Nederland krijgt nieuwe energie (7 december 2010; niet ontvankelijk verklaard; doorverwezen naar Kamercommissie voor Economische Zaken, Landbouw en Innovatie)
Burgerinitiatief Invoer actieve donorregistratie (7 december 2010; niet ontvankelijk verklaard; doorverwezen naar Kamercommissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport)
Burgerinitiatief AOW-bedrag Omhoog (18 januari 2011; ontvankelijk verklaard)
Burgerinitiatief verbod dierproeven (honden en katten) (1 juni 2011; niet ontvankelijk verklaard)

Jeugdjournaal:kun je nog liegen, lieg dan mee

2012-01-01T20:35:00.005+01:00

Als je de uitzending van het jeugdjournaal bekijkt met de reportage van de verhuizing van 16 apen van MSD/Organon Oss naar AAP Almere, dan zie je weer hoe moeilijk het is fatsoenlijk verslag te doen van zelfs zo’n simpele gebeurtenis. Het is een kinderversie van de leugen en het bedrog die wij als volwassenen op het gebied van dierproeven gewend zijn.

Het opvallendst aan het filmpje is het misbruik van het woord ‘leven’.

Er wordt een getal genoemd van 575.000. Zo’n cijfer snapt al geen kind. Je kunt in zo'n geval beter spreken van ruim een half miljoen, dan weet een kind wel dat om heel veel gaat.
Ernstig is dat tot tweemaal toe in dit verband het woord L E V E N gebruikt wordt. Dat is grove misleiding. Gezegd had behoren te worden dat die 575.000 dieren, dat enorme aantal, GEDOOD wordt, maar dat de apen in kwestie, door omstandigheden, bij grote uitzondering aan de dood ontkomen.

Dat en niks anders is de waarheid.

De onnozele halzen van het Jeugdjournaal zijn geen partij voor Monique Mols (foto), die al vele jaren als voorlichter aan Organon verbonden is.

Weggelaten wordt dat dit uitsluitend het jaar 2010 betreft, en dat ieder jaar zoveel (of meer) dieren misbruikt en gedood worden, en niet alleen in Nederland…

Herhaald wordt dat het over ‘een paar honderd apen’ gaat. 448 dieren : is dat ‘een paar honderd’? En waarom worden de ca. 1000 apen in het BPRC Rijswijk niet genoemd?!

Dan wordt er gezegd dat de apen ‘een fantastisch leven’ krijgen. In een dierentuin welteverstaan. Nog meer misleiding. Het kan niet op.

En zo kunnen we doorgaan. Misbruik van apen voor een middel “om te voorkomen dat vrouwen zwanger worden”. Geen wonder dat MSD van zo’n ballentent af wil.

Hoewel de Jeugdjournaalredactie in de uitzending Pepijn Crone expliciet laat zeggen dat er altijd “veel discussie” over het onderwerp is, is ze niet in staat hierover een zorgvuldige reportage te maken.

Mens en dier...

2011-12-29T19:02:00.005+01:00

Mens en dier,
in Groningen

en...

in Arnhem

Arnhem
Koningsplein

Dierenwelzijnsorganisaties: de aanhang

2011-12-29T00:21:00.008+01:00

Vroege Vogels geeft aan het eind van ieder jaar een overzicht van ledenaantallen/donateurs van ongeveer honderd dierenwelzijns-organisaties. Daaruit kun je door vergelijking met voorgaande jaren enig inzicht krijgen in de ontwikkelingen, anders gezegd: van de winnaars en de verliezers.

Ik heb die vergelijking gemaakt met de huidige aantallen van veertien organisaties, afgezet tegen de aantallen uit 2008; bij grotere organisaties uit 2007. Het resultaat is interessant, zij het dat het maar over een betrekkelijk korte termijn gaat. Hieronder het overzichtje, met een kort commentaar.

Een totale nieuwkomer op deze markt is de Oostenrijks-Duitse organisatie Viervoeters / Vier Pfoten. Zij komt binnen op plaats 20, met bijna 20.000 leden. Dat is een resultaat om trots op te zijn; hun agressieve manier van campagnevoeren is blijkbaar lonend.

De grootste stijger – meer dan een verdubbeling – is de locale Amsterdamse Sophiavereniging. Hun aangekondigde expansie-beleid is meer dan geslaagd, zij het dat met plaats 49 de aanhang bescheiden blijft.

Verheugend is de stijging van het ledenaantal van de Partij voor de Dieren, tot 12.250; een stijging van maar liefst 53%. Wel blijft het de kleinste partij; de een na kleinste, D66, heeft bijna tweemaal zoveel leden.

Een sterke stijger is ook de Stichting AAP; zij nam toe tot 128.433 donateurs (plaats 9), een stijging van 44%. Het is jammer dat de stichting niet in staat is - of niet ambieert - het positieve sentiment politiek aan te wenden.

Ook een sterke progressie maakt Wakker Dier dat dan ook flink aan de weg timmert: 30%. Varkens in Nood blijft hierbij achter, maar mag met een stijging van bijna 24% ook niet mopperen.

Onbegrijpelijk is de stijgende aanhang van de Vogel-bescherming, die immers voorstander is van het afschieten van maar liefst 100.000 ganzen (in vijf jaar tijd). De aanhang is toegenomen met 11%. Zijn de jagers uit sympathie misschien ook lid geworden?

Kleinere stijgers zijn de Zeehondencrèche in Pieterburen en Bont voor Dieren, tussen 5 en 6%. De absolute aanhang van de crèche heeft gelukkig niet te lijden gehad onder het verkeerde beleid ten aanzien van de bekostiging van de uitbreiding.

Verliezers zijn er ook. Ik noem:

EDEV (-27%);
Milieudefensie (-12,6%)
Faunabescherming (-7%) > Oostvaardersplassen!
Dierenbescherming (-5,5%); ondervindt concurrentie van de veel actievere Partij voor de Dieren
Proefdiervrij (-4,2%)
WWF/WNF (-2%)

Let op! Jachtseizoenen

2011-12-29T00:13:00.005+01:00

Het jagen is in bepaalde perioden toegestaan op zeven diersoorten. Soms worden ook andere dierensoorten afgeschoten. Dat gebeurt met een speciale vergunning onder meer bij herten, wilde zwijnen en bepaalde vogelsoorten. Dit 'afschot' wordt formeel geen jacht genoemd.

De jacht op de patrijs is tijdelijk gesloten vanwege het lage aantal.

Fazanthennen	15 oktober tot en met 31 december
Hazen	15 oktober tot en met 31 december

Fazanthanen	15 oktober tot en met 31 januari
Houtduiven	15 oktober tot en met 31 januari
Konijnen	15 augustus tot en met 31 januari
Wilde eenden	15 augustus tot en met 31 januari

De oude beul over zijn handwerk: dierproeven

2011-12-28T19:47:00.001+01:00

Huub Schellekens (foto) is arts en hoogleraar farmaceutische biotechnologie. Hij is een van de langst werkzame en beruchtste dierproefnemers van dit land. In het boek van Patrick Meershoek, De slag om de chimpansees, speelt hij een hoofdrol. Dit boek doet verslag van de strijd om de ca. 150 chimpansees weg te krijgen uit de hel van het Biomedical Primate Research Centre te Rijswijk. Uiteindelijk is dat gelukt.

Schellekens liet begin deze maand weer eens van zich horen. Hij koos daarvoor een obscuur podium, t.w. zijn column in Het Financieele Dagblad. Bedoeling was invloed uit te oefenen op de Tweede Kamer in diens beraadslaging over het actieplan van de minister van VWS: “Dierproeven en Alternatieven 2011-2021.”

De oude man is inmiddels iets milder geworden en pleit nu zowaar voor een vermindering van dierproeven. Laten we maar niet speculeren over zijn motieven… Het is trouwens ook een oud verhaal, de farmaceutische industrie pleit, bij monde van Nefarma, al veel langer voor minder dierproeven. Maar ja, het onderwerp trekt geen publieke belangstelling en de Haagse penose brandt zich niet graag aan koud water, - vandaar dat mijn verwachtingen laag gespannen zijn. Edith Schippers (foto onder) moet waarschijnlijk eerst uitgelegd worden wat dierproeven zijn.

(NB. Proefdiervrij vindt het niet de moeite waard het artikel te citeren op zijn website.)

Schellekens schrijft o.a.:

In het systeem zou een prikkel moeten worden ingebouwd om zonder proefdieren geneesmiddelen te ontwikkelen, te vergelijken met de bonus die farmaceutische bedrijven krijgen als ze de werking van hun nieuwe medicijnen ook in kinderen testen. Vroeger begonnen ze niet aan die dure studies omdat het gebruik van medicijnen in kinderen te laag is om die kosten terug te verdienen. Als een nieuw medicijn in jonge patiëntjes is getest, krijgen de bedrijven een half jaar extra databescherming. Daardoor moet na het aflopen van het octrooi een concurrent een halfjaar extra wachten voor een kopie op de markt mag worden gebracht. Dat levert een paar honderd miljoen extra omzet op en dat willen die bedrijven wel. Ik stel voor die beloning ook te geven aan fabrikanten die hun ontwikkelingen proefdiervrij maken.

Het totaal uitbannen van dierproeven gaat nog wel even duren. Maar dat betekent niet dat er geen ‘quick wins’ zijn, zoals de minister in haar actieplan schrijft. We zouden op korte termijn een nee-tenzij-beleid kunnen invoeren, om te beginnen voor het onderzoek in apen. Dat mag pas nadat bij de toelatingsautoriteiten is gevraagd of het nodig is.

Elke aanpassing in het systeem vraagt wel om een wereldwijde afstemming. Immers, als in de VS of Japan de richtlijnen niet veranderen, schieten de proefdieren daar weinig mee op. Dat betekent dat op een hoog politiek niveau veranderingen moeten worden doorgedrukt. De minister is minder machteloos dan in het actieplan wordt beweerd en zelfs moreel verplicht om haar politieke gewicht in de strijd te gooien. Het gaat immers vooral om overbodige dierproeven die door de overheid zelf worden voorgeschreven.

De overheid kan wel degelijk het gebruik van proefdieren op korte termijn beperken.

***

Edith Schippers (minister van Volksgezondheid)

Mr. Boon: het dier in het recht

2011-12-28T00:17:00.006+01:00

In de literatuuropgave van Eskens' hieronder genoem-de boek komt de naam van Dirk Boon (foto) niet voor. Dat is jammer want diens eerdere voordracht over dit onderwerp (uit 2007) maakt Eskens’ publicatie grotendeels overbodig.

Boon begint zijn tekst met twee historische voor-beelden. De eerste over een baby die in de wieg die een vermogen erft. Pas om-streeks 1923 werd ingezien dat jonge kinderen dragers van rechten kunnen zijn. Weer later, in een proefschrift uit 1939, werd duidelijk gemaakt dat onderscheid moet worden gemaakt tussen het hebben van een recht en het uitoefenen van een recht.

Het recht kent rechtssubjecten en rechtsobjecten. De eerste zijn de dragers van rechten en plichten. Dit zijn alle natuurlijke personen maar ook (bestuurders van) ‘rechtspersonen’, een fictief begrip zoals staat, vennootschap, vereniging en stichting.

Rechtsobjecten zijn stoffelijke zaken waarop iemand een recht kan hebben.

Net als voor Eskens is voor Boon het dier rechtssubject. Niet anders dan kleine kinderen, geestelijk gestoorden, demente bejaarden rechtssubject zijn.

Daarnaast stelt Boon dat een rechtssubject voorwerp van eigendom kan zijn – de hond als bezit van zijn baas – terwijl het dier daarnaast toch over eigen subjectieve rechten kan beschikken.

Boon werkt dit uit door te stellen dat rechtssubjecten over veel en over weinig rechten kunnen beschikken. Dat hangt af van de belangen die zij hebben.

In tegenstelling hiermee worden dieren in het Burgerlijk Wetboek opgevat als rechtsobjecten. Het is de wil van de meerderheid van de burgers van dit land dat de wet geen verschil maakt tussen een dier en een iPod.

Boon betreurt dit. Dieren hebben rechten, zegt hij, maar dit komt wettelijk slechts tot uitdrukking omdat op mensen de rechtsplicht rust hulpbehoevende dieren zorg te verlenen en in het algemeen dieren niet te mishandelen.

***

Commentaar

Dit is natuurlijk wel een moeilijke positie waar Boon voor opteert: rechtssubject als (mogelijk) voorwerp van eigendom. Overigens spreekt Boon in zijn voorbeeld wijselijk van ‘bezit’, dwz. het in je macht hebben. Daarvoor hoef je niet noodzakelijk eigenaar te zijn.

Sinds het einde van de slavernij (1863) spreken we niet meer over levende wezens in termen van eigendom. Een kind is geen eigendom van de ouders. In taal berust de relatie op leeftijd: ouders zijn ouder dan kinderen. De wet voegt er het aspect van 'gezag' aan toe: het is dus (toch) ook een machtsverhouding. Voor aankoop van een kind - adoptie - geldt hetzelfde. Een werknemer is geen loonslaaf maar staat in een contractuele verhouding. Dit geldt ook voor profvoetballers die wel ‘gekocht’ en ‘verkocht’ kunnen worden, dwz. hun arbeid.

Eigendom van een zaak betekent verder dat ik er vrij over kan beschikken. Tinkebell bracht ongestraft haar eigen kat om het leven, terwijl Nienke Oosterbaan in het blad van Milieudefensie uitlegt hoe je je eigen kip moet doden. Dit zijn handelingen die evident strijdig zijn met het belang van het betrokken 'rechtssubject'.

Hoe lost Boon dit op?

In Defense of Direct Action (door Steven Best)

2011-12-27T09:26:00.004+01:00

Steven Best
professor of philosophy (El Paso,Texas)
co-founder North American Animal Liberation Press Office

In Defense of Direct Action

Although abolitionism is rooted in the logic of rights, not welfarism, there are problems with some animal rights positions that also must be overcome.

First, as emphasized by Gary Francione, many individuals and organizations that champion animal rights in fact are “new welfarists” who speak in terms of rights but in practice seek welfare reforms and thereby seek to ameliorate, not abolish, oppression.

While Francione underplays the complex relationship between welfare and rights, reform and abolition, he illuminates the problem of obscuring fundamental differences between welfare and rights approaches and he correctly insists on the need for uncompromising abolitionist campaigns.

Francione, however, is symptomatic of a second problem with animal rights “legalists” who buy into the status quo’s self-serving argument that the only viable and ethically acceptable tactics for a moral or political cause are those the state pre-approves and sanctions. In rejecting the militant direct action tactics that played crucial roles throughout the struggles to end both human and animal slavery, Francione and others use the same rationale animal welfarists employ against them.

Mirroring welfare critiques of rights, and serving as a mouthpiece for the state and animal exploitation industries, Francione criticizes direct activists as radical, extreme, and damaging to the moral credibility and advancement of the cause.

Like its predecessor, the new abolitionist movement is diverse in its philosophy and tactics, ranging from legal to illegal approaches and pacifist to violent orientations.

A paradigmatic example of the new abolitionism is the Animal Liberation Front (ALF). ALF activists pursue two different types of tactics against animal exploiters. First, they use sabotage or property destruction to strike at their economic heart and make it less profitable or impossible to use animals. The ALF insists that its methods are non-violent because they only attack the property of animal exploiters, and never the exploiters themselves. They thereby eschew the violence espoused by Walker and Garnet. The ALF argues that the real violence is what is done to animals in the name of research or profit.

Second, in direct and immediate acts of liberation, the ALF breaks into prison compounds to release or rescue animals from their cages. They are not “stealing” animals, because they are not property and anyone’s to own in the first place; rather, they are liberating them. By providing veterinary treatment and homes for many of the animals they liberate, using an extensive underground network of care and home providers, the ALF is a superb contemporary example of the Underground Railroad that funneled black slaves to freedom.

The new abolitionism also is evident in the work of “open rescue” groups like Compassion Over Killing who liberate animals from factory farms without causing property destruction or hiding behind masks of anonymity. Moreover, ethical vegans who boycott all animal products for the principle reason that it is wrong to use or kill animals as food resources, however “free-range” or “humanely” produced or killed, abolish cruelty from their lives and contribute toward eliminating animal exploitation altogether.

As of yet, there are no active Nat Turners and John Browns in the animal liberation movement, but they may be forthcoming and would not be without just cause for their actions. Nor would they be without precedent. According to the gospel of struggle: No justice, no peace.

Just as nineteenth century abolitionists sought to awaken people to the greatest moral issue of the day, so the new abolitionists of the 21st century endeavor to enlighten people about the enormity and importance of animal suffering and oppression.

As black slavery earlier raised fundamental questions about the meaning of American “democracy” and modern values, so current discussion regarding animal slavery provokes critical examination into a human psyche damaged by violence, arrogance, and alienation, and the urgent need for a new ethics and sensibility rooted in respect for all life.

Animal liberation is not an alien concept to modern culture; rather it builds on the most progressive ethical and political values Westerners have devised in the last two hundred years --those of equality, democracy, and rights – as it carries them to their logical conclusion.

Whereas ethicists such as Arthur Kaplan argue that rights are cheapened when extended to animals, it is far more accurate to see this move as the redemption of rights from an arbitrary and prejudicial limitation of their true meaning.

The next great step in moral evolution is to abolish the last acceptable form of slavery that subjugates the vast majority of species on this planet to the violent whim of one. Moral advance today involves sending human supremacy to the same refuse bin that society earlier discarded much male supremacy and white supremacy.

Animal liberation requires that people transcend the complacent boundaries of humanism in order to make a qualitative leap in ethical consideration, thereby moving the moral bar from reason and language to sentience and subjectivity.

Animal liberation is the culmination of a vast historical learning process whereby human beings gradually realize that arguments justifying hierarchy, inequality, and discrimination of any kind are arbitrary, baseless, and fallacious. Moral progress occurs in the process of demystifying and deconstructing all myths -- from ancient patriarchy and the divine right of kings to Social Darwinism and speciesism -- that attempt to legitimate the domination of one group over another. Moral progress advances through the dynamic of replacing hierarchical visions with egalitarian visions and developing a broader and more inclusive ethical community. Having recognized the illogical and unjustifiable rationales used to oppress blacks, women, and other disadvantaged groups, society is beginning to grasp that speciesism is another unsubstantiated form of oppression and discrimination.

Building on the momentum, consciousness, and achievements of past abolitionists and suffragettes, the struggle of the new abolitionists might conceivably culminate in a Bill of (Animal) Rights. This would involve a constitutional amendment that bans exploitation of animals and discrimination based on species, recognizes animals as “persons in a substantive sense, and grants them the rights relevant and necessary to their existence – the rights to life, liberty, and the pursuit of happiness. In 2002, Germany took the crucial first step in this direction by adding the words “and animals” to a clause in its constitution obliging the state to protect the dignity of humans.

If capitalism is a grow-or-die system based on slavery and exploitation – be it imperialism and colonialism, exploitation of workers, unequal pay based on gender, or the oppression of animals – then it is a system a movement for radical democracy must transcend, not amend.

But just as black slaves condemned the hypocrisy of colonists decrying British tyranny, and suffragettes exposed the contradiction of the US fighting for democracy abroad during World War I while denying it to half of their citizenry at home, so any future movement for peace, justice, democracy, and rights that fails to militate for the liberation of animals is as inconsistent as it is incomplete.

Erno Eskens

2011-12-26T22:43:00.005+01:00

Ik heb Eskens’ boek uit 2009, Democratie voor dieren, nog eens gelezen, en dan met name het tweede deel ervan. Het eerste deel is vooral een akelig afgeven op dieractivisten, door een filosoof die zijn handen liever niet vuilmaakt en vanuit zijn ivoren toren hooghartig neerkijkt op ‘de bivakmuts’.

Gelukkig negeert de welmenende dieractivist deze kletspraat. Met gedurfde staaltjes laat o.a. de actiegroep ‘Ongehoord’ zien wat er allemaal mis in de vee-industrie. Of zie hier de reportage van Lauren Verster; kleine kans dat deze hem op andere gedachten brengt maar toch.

***

Deel 2 van het boek heet: ‘Het dier en het recht’ (blz. 133-194) en dat is beter te pruimen. Eskens pleit daarin voor het geven van rechten aan dieren. Hij doet dat o.a. met een beroep op het natuurrecht en het gelijkheidsbeginsel. Hij wil niet discrimineren tussen mens en dier: daarvoor lijken we als levende wezens teveel op elkaar.

Zijn kritiek op het huidige rechtssysteem snijdt hout. In de wet lezen we dat het verboden is - “zonder redelijk doel” - bij een dier pijn te veroorzaken dan wel de gezondheid of het welzijn van een dier te benadelen. (GWD art. 36) Eskens wijst erop dat “zonder redelijk doel” in de praktijk, ook in die van de rechtspraak, geen enkele betekenis heeft d.w.z. het dier geen enkele serieuze bescherming biedt.

Dit gaat zover dat burgers en zelfs dierenwelzijnsorganisaties niet namens de dieren kunnen procederen.(blz.176/177). Of dit helemaal waar is, betwijfel ik. Proefdiervrij bijv. heeft wel geprocedeerd tegen vergunningen voor dierproeven.

Zijn conclusie die een beetje uit de lucht komt vallen (op blz. 188) is dat je dieren zou moeten verheffen tot rechtssubject. “Als we baby’s burgerrechten geven, als we zorgen dat er wetten zijn die hun belangen verankeren, als we ouders, voogden en advocaten hun belangen in de rechtbank laten verdedigen, waarom zou dit bij dieren dan ook niet kunnen?” (blz. 182)

De titel van het boek is een beetje vreemd. ‘Democratie voor dieren’ is in dit land in zoverre gerealiseerd dat we al vele jaren een Partij voor de Dieren in het parlement kennen. Eskens (foto) is hiervan zelfs prominent lid o.a. als lid van het College van Advies (voor zover dit evenwel functioneert; het is zelfs niet opgenomen in het organisatieschema van de partij). Hij is ook kandidaat voor de Eerste Kamer.

Nochtans wil onze vriend de PvdD veranderen in een ‘Partij voor de Stemlozen’, waartoe dus niet alleen meer dierenbelangen zouden behoren. Ik vind dat een slecht idee. Mensen hebben altijd de neiging het belang van dieren op de laatste plaats te zetten, zoals hijzelf al demonstreerde aan het misbruik van ‘redelijk doel’. En dat gebeurt zelfs al binnen de Partij voor de Dieren! Zo liet Nico Koffeman (PvdD, Eerstekamerlid) in De Pers optekenen dat zijn partij een groene partij is die ‘dieren’ in de naam heeft gekozen omdat dat meer stemmen zou opleveren.

AAP: jaarverslag

2011-12-25T23:45:00.000+01:00

I. Okko Reussien

Ik heb Okko Reussien, de stichter van AAP, nog gekend. Hij kwam op mijn school om de leerlingen te vertellen over het feit dat een aap geen huisdier is. Ik had niet de indruk dat de leerlingen dat idee overigens hadden. Maar hij had dan ook een aapje bij zich. Ook ben ik nog wel eens in de opvang geweest in Amstelveen, maar na de verhuizing naar Almere en het aantreden van David van Gennep ben ik het contact verloren. Reussien is niet oud geworden, overleed in 1995. Zijn vrouw is als erelid van het bestuur nog steeds bij AAP betrokken.

II. Dierentuin

Het jaarverslag gaat vooral over het bedrijf AAP, niet of nauwelijks over de dieren. Dat is niet altijd even interessant. personeel (ziekte; verloop; salariëring), fondsenwerving, etc.

De stichting is sterk gericht op expansie. De 50-jarige Van Gennep lijkt als bioloog een beetje uitgekeken te zijn en heeft nu meer lol in zakendoen. Het aantal betaalde medewerkers bedraagt 73 (58 fte), het aantal vrijwilligers 100 (25 fte). Er is veel verloop. AAP slaagt er in het algemeen niet in mensen langer dan een jaar of vijf aan zich te binden. Dat is niet vreemd; de organisatie biedt een beperkt carrièreperspectief. Totale personeelskosten bijna 2,5 miljoen euro.

De stichting heeft geen winstoogmerk. Ze hield niettemin ruim 1,5 miljoen euro over.

Hoewel AAP zich vooral op Europa richt, zijn er ook projecten daarbuiten. In Oeganda plantte AAP 3 ha bomen, ‘als compensatie voor onze CO₂uitstoot.'
Een project in Indonesië is beëindigd. Dat in Malawi loopt nog.

Het is niet meteen duidelijk waar je AAP als bedrijf moet plaatsen. Naar mijn mening heeft het nog het meeste weg van een kleine dierentuin. De ‘Apeneilanden’ kunnen bijv. gerelateerd worden aan die in de Apenheul.

Het moet wat z’n opvang betreft dan ook voldoen aan de Dierentuinrichtlijn van de overheid, en het is ook ‘geassocieerd’ met de Europese Ver. van Dierentuinen (EAZA). Het werkt samen met deze instellingen, met de bedoeling daar apen, maar ook andere dieren, onder te brengen. Genoemd worden dierentuinen in Saarbrücken, Veszprem (Hongarije), in Polen en elders.

Wat je ziet bij AAP is de beweging van buiten naar binnen, en van binnen naar buiten. Dat wil zeggen dat dieren uit het buitenland naar de opvang in Almere worden gebracht om, na enige tijd, weer per vrachtwagen naar een buitenlandse dierentuin te worden vervoerd.

Dat betekent dus dat een dier dat gered is door AAP, vervolgens ondergebracht wordt in een parkje om daar de rest van zijn leven door te brengen. Zelfs met een stadsdierentuin als Artis worden zaken gedaan; dat is toch wel om je kapot te schamen.

Het dierentuinkarakter wordt nog versterkt door het voornemen, ook grote katachtigen te gaan ‘opvangen’.

Een analyse van, laat staan een kritische visie op het verschijnsel ‘dierentuin in Nederland’, waar toch grote behoefte aan is, hoef je dan ook van AAP niet te verwachten. Diplomatiek verwoordt Van Gennep het zo: ‘Dierhouderijen op niet ideële basis kunnen negatief in de belangstelling komen. Om die reden wil AAP ‘Associate member’ zijn en blijven’. (i.p.v. full member van EAZA)

Een laffe opstelling, die bovendien ten koste gaat van het dierenwelzijn in het algemeen.

De grens is het circus: daar herplaatst Van Gennep geen dieren. Integendeel, AAP bestrijdt het fenomeen juist, door middel van een samenwerking met Wilde Dieren De Tent Uit. (WDDTU) Maar pas op: stichting AAP heeft zich er enigszins van losgemaakt door er de verenigingsvorm aan te geven. Het levert nog wel een bestuurslid – voor wat dat waard is. Van Gennep over WDDTU: ‘AAP loopt het risico als coalitiepartner te worden gezien als actievoerende organisatie’.

Ja ja, heel riskant allemaal, opkomen voor dierenwelzijn.

Dit is een algemeen kenmerk van AAP, waar het sterk de nadruk op legt: GEEN ACTIVISME. De mentaliteit is sterk conservatief; vrouwen en kinderen eerst.

In de samenwerkingstabel vind je dan ook, onder het hoofd: Risico’s:

– ‘Geen extreme standpunten’ (over WSPA en CDON).

– De Engelse collega-organisatie Born Free voert ‘ook campagne tegen dierentuinen’. Niet positief, volgens Van Gennep.

– Over IPPL (Int. Primate Protection League): ‘sterk actiematig actief (…) echter zeer gerespecteerd.’

Nee, dan de Eurogroup for Animals, een schimmige organisatie in Brussel. Van Gennep daarover: ‘Eurogroup zal als coalitie eerder het compromis zoeken dan de confrontatie.’

Is er toevallig i e m a n d die een beeld heeft bij de Eurogroup?!

AAP zelf gaat ieder risico om vuile handen te maken uit de weg. Des te merkwaardiger is deze opstelling als je weet dat de stichting geen zakelijke sponsors ambieert. Het wil vooral afhankelijk blijven van bijdragen van particulieren!

III Beleid

Gesticht in 1972 bestaat AAP over vijf maanden dus 40 jaar. Je kunt je afvragen wat we er nu mee zijn opgeschoten, zelfs als je alleen de periode-Van Gennep neemt, ca. 20 jaar. De berberaap, waarmee AAP veel bemoeienis heeft en had, staat op uitsterven. Dat heeft AAP dus niet kunnen voorkomen. De illegale import van berberapen gaat zelfs nog onverminderd door.

Je vraagt je dan ook af als je leest dat AAP doet aan ‘beleidsbeïnvloeding’, over wat voor beleid het dan eigenlijk gaat.

Er is kritiek op het ministerie van LNV/EL&I, maar als je tientallen jaren lang geen poot aan de grond krijgt, onder geen enkele regering, heeft het dan zin om voor nog eens 40 jaar te tekenen?!

De ‘grap’ is zelfs dat België verder is dan hier. Het kent een positieflijst van gehouden dieren, dus dieren die zonder vergunning gehouden mogen worden. In Nederland wordt daar al vele, vele jaren over gediscussieerd.

IV. Primadomus

Primadomus, het landgoed van AAP in Spanje, is sinds eind 2009 dan toch gerealiseerd en dat is op zich een felicitatie waard. Het vreemde is echter dat er maar achttien apen verblijven – op 45 ha! (vgl. Burgers dierenpark Arnhem)

Er wordt niet uitgelegd hoe dit zit. In Almere waren eind 2010 maar liefst 166 primaten (en 79 andere zoogdieren). Het heeft er dus alle schijn van dat Van Gennep de dieren primair onderbrengt in een dierentuin en ze alleen in noodgeval de ruimte geeft in Primadomus.

We lezen dan ook in overeenstemming daarmee: ‘De ambities voor Primadomus zijn verschoven van een Life Time Care Center – zoals bijv. Het Beloofde Varkensland van Dafne Westerhof (BW) – naar een vestiging van AAP in Zuidwest-Europa.’ Wie het begrijpt mag het zeggen.

Beetje jammer tenslotte is dat Van Gennep wel veel maar net niet alle minder diervriendelijke figuren en instellingen buiten de deur heeft kunnen houden. Ik noem Berry Spruyt, en de accountant van PricewaterhouseCoopers; laatstgenoemde beloonde de vorige Artisdirecteur met €12.500 ! (IJ-prijs) Hoe koosjer de ING-bank is weet ik niet.

Het is zeker geen slecht jaarverslag maar het laat wel nogal wat vragen open.

Nòg een Apenheul? (door David van Gennep)

2011-12-25T23:27:00.000+01:00

beste Barend,

Natuurlijk is een wettelijk verbod de beste borging die je wensen kan. Dat lukte destijds wel bij de chimpansees uit Rijswijk, met andere apensoorten lukt dat nu nog niet. Om te voorkomen dat we blijven dweilen doen we alleen zaken met een lab als MSD als er ook afspraken worden gemaakt die passen in het principe van de 3-V's.

In dit geval werd in samenspraak met de Dierenbescherming besloten dat er meer dan voldoende sprake was van borging. En dat pleit voor MSD, die willen in hun afspraken verder gaan dan de overheid.

Kosten: we hebben afgesproken dat we geen details over deze transactie bekend zullen maken, maar MSD betaalt het overgrote deel van de kosten van deze dieren en hun pensioen. Ook dat is een mooi gebaar van hun kant.

AAP wil geen dierentuin zijn, alhoewel we wel een dierentuinvergunning moesten aanvragen destijds. Als we een dierentuin zouden worden zouden we een collectie aanleggen en nooit meer uitplaatsen, ook als de dieren daar beter van zouden worden. Dat past ons niet. Als het straks weer mooi weer wordt, kunnen belangstellenden wel de dieren bekijken op de apeneilanden: zonder toegang te betalen!

david van gennep

***

Beste David,

Dank voor info. Helaas is cryptisch wat je schrijft over ‘borging’ en 3-V’s. Ik interpreteer dit dat, anders dan ik dacht, het MSD-lab NIET uit Nederland verdwijnt. Verdere interpretatie is dat geen proeven op apen meer gedaan worden in dat lab (maar op andere dieren). Als dat allemaal klopt, dan is dat zeker een verheugende ontwikkeling, - zij het dat ik iedere dierproef er een teveel vind.

Ik heb met opvang van proefdieren (en circusdieren) an sich geen moeite. Wij activisten zorgen er wel voor dat aan dat misbruik een einde komt.

Maar de opvang in Almere bestaat maar voor een klein deel uit deze categorieën. (Althans tot de aanstaande komst van de Java-apen uit Oss.) AAP beweegt zich m.i. dan ook in verkeerde richting: van nationaal opvangcentrum tot internationaal. Maar dat willen wij helemaal niet!

Wij willen - primair - een houdverbod voor particulieren van apen. Wij willen dat de handel (import) daarin gestopt wordt. Secundair: van andere exoten. Een en ander op dezelfde manier als mensenhandel.

Het kan niet zo moeilijk zijn dat op termijn gerealiseerd te krijgen: wellicht eerst nationaal, daarna Europees. Maar dan moet daar wel aan gewerkt worden. Anders blijft het immers dweilen met de kraan open. Het heeft er echter de schijn van, David, dat jij dat allemaal niet zo’n probleem vindt.

Apenheul in Apeldoorn beslaat slechts 10 ha en huisvest daarop enkele honderden apen. Dat kan natuurlijk net zo makkelijk in Almere (Flevopolder). (Het landgoed in Spanje laat ik even buiten beschouwing.) Want waarom zou je eigenlijk nog dieren uitplaatsen als je ze net zo goed zelf zou kunnen huisvesten – na deprogrammering/socialisatie?

Punt is dus dat op geen enkele wijze, op geen enkel moment, blijkt dat AAP zich actief inspant om een eind aan die toestroom te maken. Integendeel zelfs: het streven van AAP is gericht op expansie: zowel van dieren (opvang) als van donateurs / sponsors.

Over de Dierenbescherming hoeven we het niet te hebben. Daar is helemaal niets van te verwachten. (Gelukkig is er nu een Partij voor de Dieren.)

Barend

P.S. 1. Mag ik even lachen over “gerenommeerde dierentuin”?! Die bestaat helemaal niet! Als je uitgaat van het belang van het dier, dan zijn er alleen slechte dierentuinen en zeer slechte.

En er zijn natuurlijk veel te veel dierentuinen – neem alleen maar Nederland!

Nòg een Apenheul?

2011-12-24T14:35:00.004+01:00

Stichting AAP was rond de tijd van de verhuizing van Amstelveen naar Almere in 1996 uitgegroeid van een nationaal opvangcentrum tot een Europees opvangcentrum.

Het uiteindelijke doel blijft overigens nog steeds: de dieren geestelijk en lichamelijk weer gezond te maken en ze daarna te herplaatsen in een meer natuurlijke omgeving, in de vorm van een reservaat of gerenommeerde dierentuin.

In september 2006 begon Stichting AAP met het opnemen van chimpansees uit het proefdierencentrum BPRC, dat krachtens de wet niet meer met mensapen mocht experimenteren.

Met kerst 2011 voor de deur komt farmaceutisch bedrijf MSD met het verlossende woord: alle 73 apen die zich nog in de proefdierfaciliteit in Oss bevinden mogen binnenkort van hun pensioen gaan genieten bij Stichting AAP. Een beter kerstcadeau hadden deze Java-apen zich niet kunnen wensen!

Toen dit jaar bekend werd dat MSD/Organon gestopt was met de vroege researchactiviteiten in Oss, stelde de Anti Dierproeven Coalitie (ADC) de vraag wat er met de nog aanwezige proefapen zou gebeuren. Een mogelijkheid was dat de dieren naar een ander laboratorium zouden gaan. Daarom heeft AAP aangeboden de dieren in Almere op te vangen en hen een mooi pensioen te bieden.

***

Commentaar:

Het is een verbetering voor de dieren, zonder meer. Maar ze blijven natuurlijk wel opgesloten. Wat ik van David van Gennep (foto) zou willen weten is hoe hij dit gaat financieren, de opvang van 73 apen. Daar hoor ik namelijk niks over. Tot dusver plaatste AAP opvangdieren geregeld in dierentuinen. Ik begin nu echter te vermoeden dat er wel eens een nieuwe dierentuin in Almere zou kunnen ontstaan. Een "gerenommeerde dierentuin".... Een tweede Apenheul?!

Zolang er geen wettelijk verbod op het houden van apen en andere exoten is, blijft het natuurlijk dweilen met de kraan open.

Welke inspanningen levert AAP eigenlijk om zo’n verbod te bewerkstelligen? Ook daar hoor ik nooit iets over…

Evacuatie uit New Orleans (2005)

2011-12-24T14:01:00.003+01:00

voor vergroting: klik op foto's

Circus Krone tegen Oostenrijk

2011-12-24T00:09:00.006+01:00

PETA begrüßt Entscheidung des österreichischen Verfassungsgerichtshofs

Wien / München / Gerlingen, 22. Dezember 2011 –

Nur wenige Tage vor der Premiere einer neuen Manegen-Show in München musste Circus Krone gestern erneut eine schwere Niederlage einstecken.
Der österreichische Verfassungsgerichtshof entschied, dass das - seit 2004 - in Österreich bestehende Wildtierverbot im Zirkus verfassungskonform ist und bestehen bleibt.

Krone hatte dagegen geklagt, um sein tierquälerisches Geschäft auch in Österreich wieder aufnehmen zu können.

Die Tierrechtsorganisation PETA Deutschland e.V. begrüßt vor allem die Begründung der österreichischen Richter, denen zufolge der Tierschutz in der heutigen Gesellschaft bzw. die Belastungen für die Tiere schwerer wiegen als die Erwerbsausübungsfreiheit der Zirkusbetreiber.

***

Vor zwei Wochen hat die Tierrechtsorganisation PETA Deutschland e.V. einen Rechtsstreit mit Circus Krone vor dem deutschen Bundesgerichtshof gewonnen.

In diesem Verfahren erklärte das Gericht die Veröffentlichung der Undercover-Filmaufnahmen von PETA über die tierquälerischen Praktiken in dem Zirkus für zulässig.

***

VIER PFOTEN begrüßt Entscheidung des Österreichischen Verfassungsgerichtshofes
Hamburg, 21. Dezember 2011 –

Heute veröffentlichte das österreichische Verfassungsgericht seine Entscheidung zur Klage des deutschen Circus Krone gegen das in Österreich - seit 2004 - bestehende Haltungsverbot für Wildtiere in Zirkussen.
Die Klage hatte keinen Erfolg, das umfassende Verbot hat damit Bestand.

Die international tätige Tierschutzorganisation VIER PFOTEN begrüßt die Entscheidung des Gerichtes. „Das Urteil ist eine schwere Schlappe für Wildtierzirkusse und für Circus Krone, den größten europäischen Zirkus“, erklärt Thomas Pietsch, Wildtierexperte. Mit dem Urteil wird eine der weltweit fortschrittlichsten Regelungen zum Schutz von Tieren in Zirkussen bewahrt.

In Deutschland hat das Bundesratsplenum am 25. November ebenfalls für ein Wildtierverbot im Zirkus gestimmt. Die Tierschutzorganisation VIER PFOTEN fordert Bundesministerin Aigner auf, das Wildtierverbot nicht länger mit juristischen Spitzfindigkeiten zu verzögern. „Die Entscheidung in Österreich muss Signalwirkung für Deutschland haben“, so Pietsch.

Wildtiere leiden im Zirkus unter extrem mangelhaften Haltungsbedingungen, ständigen Transporten und artfremden Kunststücken. Winzige Käfige, Wasserbecken und Außengehege – und bei den Elefanten stundenlange Ankettung – bieten den Tieren nur ungenügende Bewegungsmöglichkeiten. Viele Tiere zeigen deutliche Verhaltensstörungen: Stereotypien, Aggressionen oder Apathie. Auch die Tierhaltung beim Kläger, Circus Krone, steht regelmäßig in der Kritik. In dieser Saison hat VIER PFOTEN bei Circus Krone überlange Standzeiten der Elefanten in den Transportwagen von mehr als 20 Stunden dokumentiert und Anzeige erstattet.

Im Jahr 2009 wurde Circus Krone vom Amtsgericht Darmstadt aufgrund von Haltungsmängeln bei Elefanten und Pferden zur Zahlung von Geldbußen verurteilt.

***

Duivenpâté, mosselsoep en Marjoleine de Vos

2011-12-23T23:50:00.021+01:00

Duivenpaté
© http://www.nrc.nl/thuiskok/door/marjoleine-de-vos

Als er één vogel is die de niet-kluivers tot wanhoop drijft is het wel de duif. Maar ze zijn heerlijk. Daarom hier een manier om duif te eten zonder er met de vingers aan te hoeven komen – het moeilijke werk is al in de keuken door de kok gebeurd.

3 duiven, 250 g rundergehakt, 300 g speklappen, 125 g bacon in plakjes, 1 teen knoflook, 6 jeneverbessen, 2 eetlepels madeira, 2 eetlepels cognac, tijm

Pocheer de duiven 20 minuten en snijd dan netjes de borstjes eraf. Verwijder met een scherp mes zo goed als mogelijk al het ander vlees van de duivenkarkasjes en hak dat fijn.

Snijd de borstjes in dunne reepjes. Het idee is om straks een laag gemalen vlees te hebben en dan een laag mooie plakjes. Het teveel aan borstvlees kan fijngehakt en vermengd met het overige vlees.

Maal de speklap fijn in de keukenmachine en vermeng die met het gehakt, het duivenvlees, fijngehakte tijm en knoflook, de jeneverbessen en de drank. Doe er een snufje zout bij, niet te veel, het is beter dat de paté wat flauw is dan te zout. Beleg de patépot of een kleine cakevorm met baconplakjes zo dat die over de rand hangen, dan kunnen ze straks over de paté gevouwen worden. Doe een laagje vleesmengsel in de pot, een laagje duivenborstplakjes en weer een laag vleesmengsel. Sla de baconplakjes over de bovenkant.

Giet kokend water in een grote ovenschaal en zet die in een op 150 graden voor verwarmde oven. Zet de patépot erin met het deksel erop en bak ongeveer anderhalf uur. Voor wie een oventhermometer heeft: de kerntemperatuur van de paté moet 70 graden zijn.

Leg een gewicht op de paté tijdens het afkoelen en laat hem minstens een dag in de ijskast staan.

Mosselsoep (4 à 6 personen)
© http://www.nrc.nl/thuiskok/door/marjoleine-de-vos/

1 kilo mosselen, knoflook, peterselie, sjalotjes, 1 glas witte wijn, 2 preien, 2 tomaten (3 als het vrij kleine zijn), 2 eetlepels rijst, olijfolie

Kook de mosselen in een pan met wat fijn gehakte sjalot, knoflook, peterselie, een glas water en een glas witte wijn. Haal de mosselen als ze gaar zijn uit de pan en vervolgens op een stuk of tien na uit hun schelpen (tuurlijk eerst even laten afkoelen) en zeef het kookvocht door een doek of een heel fijne zeef – het kan zanderig of gruizig zijn. Dompel de tomaten een minuutje in kokend water en ontvel ze. Snijd ze in blokjes.

In een pan geschikt voor soep de olie verwarmen en een teentje gehakte knoflook, het fijngesneden wit van de preien en de tomaten bakken op niet te hoog vuur – er moet niets bruin worden.

Vul het gezeefde mosselvocht aan tot 1 liter, giet het bij de prei en de tomaat en doe er als het kookt de twee lepels rijst in. Zachtjes gaar laten worden. De helft van de soep pureren in een keukenmachine of door de staafmixer niet al te lang in de soep te houden. Doe de puree weer bij de soep, doe de mosselen in de soep, ook die paar die nog in de schelpen zitten, en warm even door. Proef of alles zout genoeg is en bestrooi eventueel met versgemalen peper.

***

Marjoleine de Vos

2011-12-23T22:43:00.002+01:00

Een heel gevoelige en wijze vrouw, die tweewekelijks een column op de opiniepagina van NRC Handelsblad heeft, waarin ze “via een literair-levensbeschouwelijke bril naar het leven en de wereld kijkt”. Daar kijkt ze uiteraard heel ernstig bij, haast wijsneuzig als ik zo oneerbiedig mag zijn. Vandaag gaat het over de ontvoerde Nederlander in Somalië, en hoe erg dat ook voor zijn vrouw is. Snik snik.

We hebben het over Marjoleine de Vos.

Maar een column is niet genoeg. Marjoleine is zo vreselijk gevoelig dat ze ook in dichtvorm uiting aan haar emoties moet geven. Ze publiceerde enkele bundels, zoals Zeehond graag, en Kat van sneeuw. Die dierentitels moet ik even uitleggen.

Deze Vos kan zo fijngevoelig en wijs niet zijn, of ze deinst er niet voor terug om in haar kookrubriek allerlei vleesgerechten aan te prijzen, ook alweer in het bekende krantje. Wat dat betreft kan het haar niet bloederig genoeg zijn. Vandaar dus die affiniteit met bijv. zeehond en kat. Maar dus ook met lam en rund en varken.

Een van de potsierlijkste vrouwen die de NRC in huis heeft.

Leukemie en stamceltransplantatie

2011-12-23T20:47:00.004+01:00

Stamceltransplantatie is een reguliere behandeling voor patiënten met bloedkanker.
Stamcellen bevatten o.a. afweer- of immuuncellen die de belangrijke taak hebben de achtergebleven leukemiecellen in de patiënt te vernietigen. Dit is hét curatieve effect van stamceltransplantatie.
Echter, 25% van de getransplanteerde patiënten krijgt de bloedkanker terug.

Leukemie

2011-12-23T20:40:00.000+01:00

Leukaferese VUmc (niet Maarten!)
(aanklikken voor vergroting)

Het boek van Van der Weijden herlezen. Het eerste deel, ca. 100 blz., gaat over zijn ziekte, m.n. over de therapie; het tweede deel over het wedstrijdzwemmen, culminerend in zijn overwinning op de 10 km Openwater tijdens de Olympische Spelen van Peking. (2008)

Dat verslag van de race is spannend; tegelijk is de voorbereiding erop een heldere illustratie van de moderne sportverdwazing.

Van der Weijden werd in 1981 in Alkmaar geboren. Met zijn ouders verhuisde hij later naar Warmenhuizen. In maart 2001 werd bij hem leukemie gediagnosticeerd, en wel acute d.i. snel verlopende, lymfatische leukemie (A.L.L.) Daarvoor werd hij naar VUmc in Amsterdam gestuurd. Voor de therapie moest hij geregeld op en neer reizen. In een later stadium kon hij met een andere patiënt samen reizen.

Je mag wel zeggen dat Maarten alle geluk van de wereld gehad heeft. Zijn therapie duurde slechts vier maanden! Vandaar dat het verslag ook zo kort is. Uiteraard moest hij daarna wel geregeld terug voor controle. Het was zeker een lijdensweg, maar geen eindeloze.

Leukemie is kanker van het bloed. Dat betekent dat de bloedwaarden in het verhaal centraal staan. Er zijn er drie:

Hemoglobine (rode bloedcellen); normale waarde tussen 7,5 en 10,5 mmol/L
Leukocyten (witte bloedcellen); normaal 3,5 tot 10 x 10⁹/L
Thrombocyten (bloedplaatjes); normaal tussen 150 en 400 x 10⁹/L

De kanker wordt allereerst bestreden met drie chemokuren. Welke chemo toegediend wordt, wordt niet vermeld.

Leukemie is niet operabel, maar wat wel kan is het oude bloed vervangen door nieuw te laten aanmaken. Dit gebeurt door stamceltransplantatie. Doordat het bloed van zijn zus Etta niet geschikt is, worden eigen stamcellen gebruikt (‘autoloog’), verkregen door leukaferese. Dit is vergelijkbaar met dialyse, maar hier filtert de machine de stamcellen uit het bloed (oorspronkelijk uit het beenmerg). Die worden daarna ingevroren tot het moment van transplantatie.

Wanneer de chemokuur de kwaadaardige cellen uitgeroeid heeft, wordt het complete beenmerg stilgelegd – ook weer chemisch - en alle stamcellen vernietigd.

De via leukaferese gewonnen stamcellen worden nu teruggegeven. De therapie slaat bij Maarten aan, en daarmee is hij feitelijk genezen.

De chemokuren zijn op zichzelf al moeilijk te verdragen, maar bij Maarten komt er een complicatie bij nl. hersenvliesontsteking. Sommige tumorcellen hebben de bloed-hersenbarrière weten te passeren. Daarvoor krijgt Maarten voortdurend ruggenprikken.

De rest van het verhaal is een aaneenschakeling van kotsen, niet kunnen eten noch ontlasten, en veel pijn lijden (ondanks morfine).

Maar hij overleeft. Dat kunnen zijn zaalgenoten hem niet nazeggen. Raymond, Rob (beiden A.M.L.-patiënt), Bob en Frans overleven het niet. De therapie is zo zwaar dat hij niet gegeven wordt aan patiënten ouder dan 55. Kinderen hebben een grotere kans op genezing dan volwassenen.

***

Maarten van der Weijden, Beter
Ambo/Amsterdam (2009)

Dagboek van een jager (vervolg)

2011-12-23T20:10:00.012+01:00

Moet dat nou, die schietgrage jager?

Oproep aan de krant: staakt uw wild geraas! Treurig word ik van die verhalen over het doden van in het wild levende dieren in Nederland. Eerst al dat recept van hazenvlees, terwijl de hazenstand in Nederland nu dramatisch laag is. En dan nog dat artikel in de zaterdagkrant (Kwispelend staat Pim voor me, fazant in de bek, Hollands Dagboek, 3 december) over de lust van het jagen en het eten van zelf geschoten wild.

Is er soms uit onderzoek onder lezers gebleken dat er jagers in ons midden zijn, waardoor de redactie denkt dat wij zitten te wachten op zulke zelfgenoegzame verhalen?

Rietje Veltkamp

(in: NRC 17 dec.)

***

Commentaar Hans Steketee (adj.hoofdredacteur NRC)

De jacht kan, net als dierproeven en nertsfokkerijen, vanouds rekenen op felle reacties. Maar het idee van het Hollands Dagboek is nu eenmaal dat het een doorkijkje geeft in iemands leven. Naast - min of meer - bekende Nederlanders zijn dat vaak vertegenwoordigers van groepen die in het nieuws zijn. En ook jagers waren de laatste tijd in het nieuws, onder meer wegens het vergiftigen van roofdieren in Drenthe, en door de rol die staatssecretaris Bleker voor hen ziet weggelegd. Reden genoeg om de vrijplaats van het Hollands Dagboek ook eens door een jager te laten gebruiken.

Stelling neemt de krant in het commentaar. Wat de jacht betreft langs deze lijn: in een land zonder echte wildernis is de jacht een onontkoombare vorm van natuurbeheer. Maar vóór alles geloven we dat lezers zelf hun mening willen bepalen (of herzien) aan de hand van reportages, vraaggesprekken, achtergrondstukken én afleveringen van het Holland Dagboek.

***

Aan NRC: Commentaar Barend (19/12)

In NRC Weekend van 17 december schrijft een lezeres dat ze zich ergert aan artikelen over hazenvlees, en over de schietgrage jager in Hollands Dagboek van 3 dezer. Welnu, zij is niet de enige. Daarbij vergeet ze nog ‘Schieten op Sint Hubertus’, ook een hele pagina propaganda voor de plezierjacht..(NRC 15 okt.)

De krant antwoordt dat jacht “vanouds kan rekenen op felle reacties”. Maar daar heeft ze maling aan. Zelfs de nieuwe hoofdredacteur Vandermeersch is blijkbaar niet tot matiging in staat. Want waar het hier wezenlijk om gaat is de proportionaliteit (en de frequentie). Hele pagina’s lof van de plezierjacht, vergezeld van uitdagende foto’s, dat is regelrecht aanstootgevend.

Adjunct-hoofdredacteur Steketee gaat zelfs zover dit redactionele beleid goed te willen praten. Zo zegt hij dat lezers zelf hun mening willen bepalen. Dat is misvatting nummer 1. Juist is dat lezers verschoond willen blijven van teksten van lustmoordenaars.

Misvatting nummer 2 is de plezierjacht rangschikken onder ‘natuurbeheer’. Steketee is blijkbaar niet op de hoogte van jachtpraktijken als het uitzetten van fazanten, het bijvoederen van zwijnen, etc., teneinde er in het jachtseizoen maar vrolijk op los te kunnen schieten. Natuurbeheer is een zaak van professionals (Staatsbosbeheer), niet van iedere lullo met een schietgeweer.

***

Antwoord NRC (23/12)

Geachte heer Slootweg,

We hebben uw brief even in portefeuille gehouden, maar moeten u nu toch berichten dat wij geen kans zien deze nog te plaatsen. Het spijt ons u niet anders te kunnen berichten.

Met vriendelijke groet,

Redactie Opinie

NRC Handelsblad

Dagboek van een jager

2011-12-23T19:23:00.000+01:00

Het vorige weekend schotelde NRC Handelsblad de lezers een hele pagina voor met het dagboek van een jager. Met drie kleurenfoto’s, van man, hond en dubbelloops jachtgeweer. (NRC Weekend, Hollands Dagboek, 3-12-2011)

Ik besloot het abonnement op te zeggen maar bedacht me. Ik schrijf een commentaar. Als dat geplaatst wordt, is het weliswaar een troostprijs, maar beter iets dan niets. Dus mailde ik het volgende:

Het vorige weekend schotelde de krant de lezers een hele pagina voor met het dagboek van een jager. Met drie kleurenfoto’s, van man met hond en dubbelloops jachtgeweer. Het dagboek beslaat acht dagen en geeft een goed beeld van een “gepassioneerde jager”. Op vrijdag schiet hij een fazant en een vos. Op zaterdag een haas. Op maandag ganzen. Op de laatste dag is er sprake van een drukjacht op wilde zwijnen.

Details van kreperende dieren worden weggelaten; het moet wel de indruk van ‘sport’ blijven maken. Maar dat is het niet. Het gaat jagers niet om de beheersing van een wapen. Het zijn geen scherpschutters, zelfs geen geoefende schutters: dat is teveel gevraagd.

Het gaat om niks anders dan de lust om te doden. Dieren opschrikken en uit hun schuilplaatsen jagen. En dan, terwijl ze wegvluchten, ze proberen neer te schieten. Het is onvoorstelbaar, maar er zijn mensen die daar plezier aan beleven.

Tijdverdrijf van het allerlaagste allooi. Een jager levert geen enkele inspanning. Er is geen strijd, hij loopt geen enkel risico en heeft niets te verliezen. Dieren worden niet beslopen, maar comfortabel opgewacht (foto), ook vanuit schuilhutten.

Wat ooit, in (pre)historische tijden, nooddruft was, noodzaak om te overleven, is nu verworden tot louter moordzucht. Destijds werd het wild met primitieve wapens bejaagd. Het had een faire kans om te ontkomen. Tegen moderne vuurwapens maakt geen enkel dier een kans. De uitwisseling op jagersniveau betreft, geloof het of niet, “sterke verhalen”.

Er is geen respect voor niet-menselijk leven. Het wilde dier wordt niet gezien als gelijkwaardig. Zijn levenswil speelt geen rol. Het bestaan van familiebanden – Bambi! – het komt in deze mensen niet op. Het dier is voor de jager verworden tot object, niks meer dan een bewegende schietschijf.

Wat beweegt een krantenredactie om voor dit walgelijke bedrijf een hele pagina af te staan?

Hoe lang zal deze barbarij nog voortduren voordat een beschaafde samenleving daar een einde aan maakt?

P.S. Willem Breedveld was jarenlang verbonden aan Trouw, een dagblad dat moraal en fatsoen graag hoog in het vaandel draagt. Tegen het eind van zijn leven presteerde hij het om zich onsterfelijk te maken – in de slechtste zin van het woord – door over de jacht met verwondering te schrijven, n.b. boven het stuk: ‘Plezier beleven aan doden mag niet.’

***

De krant antwoordde als volgt:

Geachte heer / mevrouw,

Hartelijk dank voor toezending van uw brief. Wij moeten u echter berichten dat wij deze niet zullen plaatsen. Door de grote hoeveelheid post die wij ontvangen moeten wij streng selecteren. Onze voorkeur gaat (deze keer) uit naar andere bijdragen. Wel is uw mail doorgestuurd naar onze ombudsman.

Het spijt ons u niet anders te kunnen berichten.

***

So far so good. Ik vind het helemaal net erg als de krant aan een reactie van iemand anders de voorkeur geeft. Nieuwsgierig nam ik dit weekend de krant door. NIET EEN REACTIE. Ik weet niet of dat aan de lezers ligt of aan de redactie, maar ik heb nu alsnog opgezegd.

Smash KLM-Air France !

2011-12-18T00:24:00.000+01:00

P r o e f d i e r t r a n s p o r t

Internationale actieweek tegen KLM-Air France

15 - 21 december

Video:

http://www.youtube.com/watch?v=rP49ZmYwG20

Air France-KLM is the main transporter of animals for laboratories in the world. They transport tens of thousands of primates every year from East Asia and Africa to labs in Europe and America. They also transport dogs, cats and smaller animals like mice and frogs. They are the link between the breeders and the vivisectors. Recently many airline companies took a stand against the transport of animals for science, Air France-KLM must follow their example.

It's important that as many people as possible do something during the week of action to show them that all over this planet people are furious and want them to stop transporting those poor animals to a life of pain and suffering in a research lab like Huntingdon Life Sciences in the UK or Covance in the USA.

Go to international airports, find their headquarters or offices in your country, they've got agencies and counters everywhere. Make yourself heard for the sake of the animals.

If labs can't get their animals sent to them, how are they going to do their filthy experiments ? It's high time to make them feel the heat !

Dierproeven voor rimonabant: het muisje heeft een staartje...

2011-12-18T00:13:00.017+01:00

Rimonabant (merknaam: Acomplia®) is een inmiddels verboden geneesmiddel dat aangrijpt op een van de twee soorten bekende receptoren voor cannabinoïden.

De Europese registratieautoriteit EMEA had rimonabant aanvankelijk goedgekeurd als “aanvulling op dieet en lichaamsbeweging voor behandeling van patiënten met obesitas (BMI ≥ 30), of patiënten met overgewicht (BMI ≥ 27), in combinatie met risicofactoren zoals diabetes type 2 of dyslipidemie”. Studies geven aan dat diabetespatiënten het meest profiteren van de regulering van de vet- en de suikerhuishouding.

Vanaf eind september 2007 was rimonabant bij de apotheek en uitsluitend op doktersrecept verkrijgbaar. Het middel werd niet vergoed, de prijs was € 82,45 incl. btw excl. receptregelbijdrage.

In oktober 2008 heeft de EMEA besloten de vergunning te schorsen, wegens geringe werkzaamheid en hoog risico op bijwerkingen (vooral depressieve klachten). In minstens vijf gevallen maakten gebruikers van het middel een einde aan hun leven. Het middel mag niet langer worden voorgeschreven. Het farmaceutisch bedrijf Sanofi-Aventis is gestopt met de productie van het middel.
In de Verenigde Staten is rimonabant niet verkrijgbaar geweest, op 13 juni 2007 heeft het adviserend comité van de FDA met 14 tegen 0 stemmen negatief geadviseerd over toelating.

Dr. Eric Hoedemaker, medisch directeur van Sanofi Aventis, is boos op de hype-toon die Wim Köhler in NRC Handelsblad aansloeg. De krant schreef in 2006 een lovend artikel over Rimonabant, een wondermiddel tegen overgewicht, depressie en andere ongemakken. Probleempje was echter dat er voor de juichtoon niet zoveel reden leek te zijn.

Het medicijn kwam in Amerika niet vlekkeloos op de markt, omdat neerslachtige zielen er depressief van zouden kunnen worden. NRC-ombudsman Micha Kat wees in nogal krasse taal op de journalistieke faux pas van de krant. Een rechtszaak over het artikel werd aangespannen door NRC Handelsblad. Het beschuldigt Kat van belediging.

Kat (foto), die de auteur van het stuk vergeleek met nazidokter Mengele en lezers opdroeg hem te achtervolgen, staat klaar. Sanofi Aventis vindt nu zélf ook dat NRC veel te positief heeft bericht over de pil. In het dossier staat een verklaring van Hoedemaker. Op de vraag wat hij dacht, toen NRC schreef dat Rimonabant ‘de aspirine van de 21e eeuw’ wordt, reageert hij: ‘Waanzin, waanzin (...) Er wordt aan een hype gewerkt, en ik denk dat zoiets moeilijk kanaliseerbaar is.’

Kat verkneukelt zich over de zaak. ‘Ik had niet verwacht dat zelfs de pillenproducent dit te ver vond gaan.’ NRC Handelsblad en de advocaat van de krant reageerden niet.

De journalist Micha Kat mag op internet in provocerende vergelijkingen over NRC Handelsblad en een wetenschapsjournalist van deze krant, Wim Köhler, schrijven. Dat heeft de rechtbank in Amsterdam bepaald, nadat de krant een kort geding tegen Kat had aangespannen.

Kat schreef dat de krant bijwerkingen van het geneesmiddel Rimonabant zou hebben verzwegen en zo „een misdadige poging [heeft] gedaan [de] lezers te vergiftigen en tot zelfmoord te drijven”. Volgens de rechter was Kats stijl weliswaar provocerend en ongenuanceerd, maar niet onrechtmatig. Voor de doorsnee lezer van Kats website zou duidelijk zijn dat diens vergelijkingen „niet letterlijk moeten worden opgevat en niet serieus genomen kunnen worden”.

De rechter oordeelde ook dat een oorspronkelijke versie van Kats stuk, waarin hij de krant crimineel noemde en een vergelijking met nazi-arts Mengele maakte, onrechtmatig was. Kat wijzigde deze passages na een sommatie. De krant vond die wijzigingen niet ver genoeg gaan.

Janna. In memoriam.

2011-12-17T18:23:00.000+01:00

Vandaag kwam de rouwkaart: Janna is overleden. Plotseling. Ze heeft een mooie leeftijd bereikt maar is niet heel oud geworden.

Janna was een van mijn idolen uit de kindertijd. Ze was de jongste dochter in een boerengezin waarin ik jarenlang de vakanties doorbracht. Ze had twee oudere broers, met wie ik uiteraard het meest optrok. Zij was er meer op de achtergrond. Ik was de benjamin, en werd in het gezin min of meer als nakomertje beschouwd. Maar het was geen familie: de relatie stamde uit de oorlogstijd.

Mijn oudste herinnering aan haar is dat ik door haar gewassen werd. Op zaterdag ging ik in de teil en stond dan poedelnaakt voor haar om afgedroogd te worden. Ik schaamde me niet maar tot mijn eigen verbazing herinner ik het me wel. Maar misschien ook omdat het bij ons thuis zo niet ging.

Toen ik ouder was, stoeide ik soms met haar en werd ik me bewust van een erotische aantrekking.

Ze kreeg kennis aan een handelsreiziger in landbouwmachines; geen boer maar wel iemand die van het boerenbedrijf goed op de hoogte was. Hij hielp soms ook mee bij het oogsten. Janna trouwde van huis uit met deze Herman: een aardige, degelijke echtgenoot en het huwelijk heeft tot haar dood geduurd.

Daarna ben ik de familie en dus ook haar uit het oog verloren. Een keer heb ik ze thuis opgezocht in hun mooie bungalow in Dalfsen. Ik had moeite haar te herkennen en tot overmaat van ramp werd ze nu ook nog Janny genoemd. De jaren en het moederschap hadden haar uiterlijk veranderd. Herman daarentegen was weinig veranderd. Hij hield zich onledig met het fokken van paarden.

Het bericht van overlijden geeft altijd een schok. Het drukt je met je neus op het feit van je eigen vergankelijkheid. Hoe lang heb IK nog?! Maar ook vaagt het weer een stukje weg van die prachtige tijd die ik op de boerderij heb doorgebracht. En ik heb bij leven geen afscheid van haar kunnen nemen.

Zij ruste in vrede.

Zapservice

2011-12-17T00:20:00.004+01:00

Wie naar de uitzending van Pauw en Witteman kijkt, krijgt te maken met de 'zapservice'. Het is een nieuw woord, ik weet niet of het ook in andere programma's gebruikt wordt. Ik ken natuurlijk wel 'zappen', dat is uit verveling langs allerlei tv-kanalen gaan tot je op een programma stuit dat misschien iets is. Maar zappen als 'service', dienst, ken ik niet.

Wikipedia zegt er het volgende van: Halverwege de uitzending is er de 'Zapservice', waarbij nieuwsflitsen en/of opmerkelijke fragmenten van andere programma's en/of worden vertoond.

Ik weet niet of er enig verband met de lopende uitzending is, het lijkt er niet op. Aanvankelijk veronderstelde ik dat het reclame zou zijn, maar dat wordt ons gelukkig bespaard. De functie lijkt overigens dezelfde, namelijk (plas)pauze. Blijkbaar zijn vier verschillende gesprekken in een uur teveel voor de moderne kijker. Op de radio lassen ze in zo'n geval een muziekje in.

Het lijkt me trouwens wel een kandidaat voor 'het woord van het jaar'. Dat is het echter niet geworden, althans naar wat ik gevonden heb:

Adoptiekip

Bandstemmen

Bankendomino

Bestuursobesitas

Beurtbalkje

Bokitoproof

Chasse-patate

Comadrinken

Daggeren

Duyvendakken

E-war

Formatiemoeheid

Gamen

Gastroseksueel

Gedoogregering

Goededoelgevoel

Googelen

Griepcommissaris

Hangouderen

Hobbykip

Horroropa

Hufterindex

Hypotheekleed

Klimaatneutraal

Kutmarokkaan

Livestrong

Lokhomo

Mexicaanse griep

Moslimmoeheid

Oeps-gebied

Ontdopen

Ontvrienden

Opacriminaliteit

Opleuken

Pedopriester

Rakeling

Recessionista

Reltoerist

Slaaprijden

Slurptaks

Smirten

Spammen

Spuugkit

Swaffelen

Tentsletje

Tomtomburger

Troetelmarokkaan

Tsunami

Twitterazzo

Vleesverlater

Wiiën

Wilfen

Zeilmeisje

Zelfbedieningskapitalisme

Zweef-tv

Algehele malaise: Nienke Oosterbaan

2011-12-16T12:30:00.001+01:00

In juni van dit jaar legde Nienke Oosterbaan (foto) in het blad van Milieudefensie even uit hoe je een kip slacht:

“Het begint allemaal met het vangen van de kip. Eenmaal gevangen, moet de kip dood. Breek daarvoor de nekwervels (de kop er af hakken kan ook). Maak een snee in de halsslagaderen en laat het beest helemaal leegbloeden. Dompel de levenloze kip vervolgens in een bak heet water en pluk de veren eraf. Verwijder daarna de kop van de kale kip en maak een snee tussen de anus en de staart. Haal het beest van onder en boven leeg (nekwervels, ingewanden etc) en spoel de kip goed schoon met water. “

In het decembernummer komt ze daarop terug, nu bij de huismiddeltjes tegen "algehele malaise":

“Voel je je vooral lamlendig? Dan doet een kommetje huisgemaakte kippensoep wonderen.”

Dierproeven op primaten

2011-12-16T12:12:00.003+01:00

De Verenigde Staten willen het aantal medische experimenten op chimpansees fors inperken.

Hoewel overheidsfunctionarissen toegeven dat de meeste proeven onnodig zijn, gaat een totaalverbod ze voorlopig nog te ver.

Dat stelt een Amerikaanse wetenschappelijke onderzoeks commissie in een donderdag uitgebracht advies aan het Amerikaanse Congres.

Wetenschappers mogen chimpansees voortaan alleen nog gebruiken als er geen enkel ander alternatief is in de zoektocht naar belangrijke medicijnen, vinden de commissieleden. Dat gaat bijvoorbeeld op als het onethisch is om een experiment voor een levensreddend middel op een mens uit te voeren. Proeven op chimpansees zijn trouwens wel vrij zeldzaam in de VS: Afgelopen jaar zijn bij slechts 53 van de 94.000 - door de federale overheid betaalde - experimenten chimpansees gebruikt.

***

Commentaar

“Wetenschappers mogen chimpansees voortaan alleen nog gebruiken als er geen enkel ander alternatief is in de zoektocht naar belangrijke medicijnen, ”

Nog los van het feit dat het hier slechts een advies aan het Congres betreft, geeft deze formulering geen enkele garantie. Loze kreet. Onderzoekers beweren immers altijd dat er geen alternatief is. Punt is dan ook dat ze gedwongen zouden moeten worden alternatieven te ontwikkelen. Misbruik van (o.a.) primaten zou totaal verboden dienen te worden. Alleen dat geeft een echte prikkel.

In dit soort commissies zitten op z'n best mensen van goeden wil maar die van toeten noch blazen weten. Niet verder (willen?) komen dan symboolpolitiek.

In Nederland zijn we gelukkig iets verder. Na het echec met het misbruik van chimpansees voor hiv/aids-onderzoek (BPRC Rijswijk) zijn proeven met chimpansees verboden, sinds 2003. Maar geen nood: in het BPRC worden nu volop andere apensoorten misbruikt.

De Kamer van Max

2011-12-15T23:56:00.012+01:00

"Pijnlijk debat met alleen winnaars", schrijft ene Dirk Jacob Nieuwboer in De Pers. Hij bedoelt het goed maar weet dat vrij aardig te camoufleren. Een kleine aanvulling.

Inderdaad is de gang van zaken een opsteker voor joden en moslims, maar allicht ook voor de PVV. Zoals ik het inschat zijn PVV en PvdD de grote winnaars van dit debat. Reden: de afkeer van onverdoofde slacht is wijdverbreid.

Het citaat van Frits Bolkestein raakt kant noch wal. Met een verwijzing naar een antisemitisch verleden zouden wij nu geen maatregelen meer mogen nemen?! Eerder het tegendeel: het accepteren van on-verdoofde slacht kan leiden tot antisemitisme.

Inderdaad is de Eerste Kamer een overbodig relict uit het verleden. “Te oud, te langzaam” schrijft Nieuwboer. Alleen al het feit dat wetten voortdurend gewijzigd en aangepast worden, wijst op de totale overbodigheid van deze zgn. chambre de réflexion. Je moet dit clubje van 75 dames en heren dan ook niet zien als volksvertegenwoordiging – wat ze dan ook niet is – maar als sociëteit. Hij zou dan ook beter, met een gemiddelde leeftijd van 60 jaar, naar de ouderenomroep genoemd kunnen worden: De Kamer van Max.

Nieuwboers sneer naar "die twee zeteltjes" is ongewild komisch als hij in de laatste alinea schrijft: "En nou doorpakken."
Overigens: de PvdD staat in de peilingen al heel lang op vier zetels!

Erfelijke ziekte

2011-12-15T22:52:00.000+01:00

Er zijn heel vele duizenden erfelijke of gedeeltelijk erfelijke aandoeningen. Een aantal die in de Wikipedia tot op heden behandeld worden, zijn:

Craniosynostose
Fanconi anemie
Fenylketonurie (PKU)
Hereditaire Motorische en Sensorische Neuropathieën (HMSN)
Katwijkse ziekte
Kleurenblindheid
Klompvoet
Medium chain acyl co-enzym-A dehydrogenase-deficiëntie (MCAD)
Mucoviscidose (taaislijmziekte)
Sferocytose
Sikkelcelziekte
Spierdystrofie van Duchenne
Syndroom van Carpenter
Syndroom van Lesch-Nyhan
Syndroom van Gilbert
Thalassemie
Ziekte van Van Buchem
Ziekte van Huntington

Marion Pauw, of bericht uit het slachthuis

2011-12-15T00:20:00.014+01:00

Je zal Pauw heten en niks met dieren hebben...

Marion Pauw is er zo een. Misdaadauteur. Ook bewerkt ze het scenario van ‘In therapie’, voor Nederlands gebruik van deze oorspronkelijk Israelische tv-serie. Ze is geregeld in de publiciteit; daaraan ontleen ik het volgende.

Enkele jaren geleden debiteerde ze dat zekere oesters "ongeveer net zo lekker zo niet lekkerder zijn dan ganzelever."

Over een buideldiersoort wist ze te vertellen dat die “dom” is. (hear!hear!)

Vorige maand weer een interview. Daarin staat – de interviewer geneert zich er haast voor – dat Pauw “zonder scrupules een levende kreeft in kokend water gooit."

Verder is er sprake van tonijnpizza’s bedekt met rauwe tonijn, van fazantenrillettes, ganzevet, eendenlever, tartaar van rauw rood vlees, kortom: het interview leest als een bericht uit het slachthuis.

Om het plaatje compleet te maken: de schat heeft twee hondjes thuis. En wel……………… Cavalier King Charles spaniel, precies het ras waarvan de schedel te klein is voor de hersenen, met heftige pijn en epilepsie tot gevolg.

En natuuuuuuuurlijk is zo iemand ook nog ambassadeur van…………….. de stichting Hulphond.

Eerste activist

2011-12-14T14:47:00.001+01:00

De Vader des Vaderlands was geen gezellige prater, 'De Zwijger', maar wat ie zei dat mocht er wezen, namelijk dit:

ER IS GEEN HOOP NODIG OM ACTIE TE VOEREN EN

ER IS GEEN SUCCES NODIG OM VOL TE HOUDEN.

Eerste Kamer

2011-12-14T14:20:00.002+01:00

PvdA-fractie Eerste Kamer
(klik op foto voor vergroting)

Toen in mei van dit jaar de verkiezingen voor de Eerste Kamer waren gehouden en Nico Koffeman daarin opnieuw de Partij voor de Dieren ging vertegenwoordigen, sprak Marianne Thieme woorden van de volgende strekking: "Wij zijn nooit een voorstander van de Eerste Kamer geweest, maar nu Nico herkozen is en daarin zijn belangrijke werk kan voortzetten, denk ik daar toch anders over."

Ik denk dat Marianne op dit moment haar tong zou willen afbijten.

Puntmutatie

2011-12-12T00:10:00.011+01:00

Sikkelcelanemie is een erfelijke ziekte. Een sikkelcel is een abnormaal gevormde rode bloedcel, wat veroorzaakt wordt door een puntmutatie: van glutaminezuur naar valine op de β-keten van het hemoglobine-molecuul.

Normaal hemoglobine bevat 4 polypeptideketens, waarvan 2 α-polypeptideketens en 2 β-polypeptideketens.

β-Polypeptideketens bevatten elk 146 aminozuurgroepen waarvan er bij sikkelcelanemie op positie 6 één vervangen is door valine.

De genmutatie werd, meer dan 30 jaar geleden, aangetoond en hoewel het defect dus minimaal is – met grote gevolgen - is de moderne geneeskunde zelfs niet bij machte deze ziekte te genezen. Alle kennis over menselijk genoom en gentherapie ten spijt. Alle dierproeven ten spijt.

Een lijntje naar Stientje

2011-12-11T15:00:00.004+01:00

En dit is Stientje. Zij zit in de Tweede Kamer voor D66. Zij is enthousiast over het Beter Leven-kenmerk van de Dieren-bescherming, en vraagt nu aan staatssecretaris Bleker dit uit te breiden naar melk. Niet alleen vlees, ook melk die daarvoor in aanmerking komt, 'scharrelmelk', zou dit keurmerk moeten kunnen krijgen.

Voor vegetariërs/veganisten is dit een vreemde ontwikkeling maar als het helpt om dieren een beter leven te geven, dan moet dat maar. Wat Bleker hiermee te maken heeft snap ik niet. Voor zover ik weet heeft hij geen enkele bemoeienis met het keurmerk van de Dierenbescherming. Niettemin wil Stientje dat hij hiervoor 1 miljoen euro overmaakt naar de DB.

D66 staat niet bekend als uitgesproken diervriendelijke partij. Wat dat betreft kun je beter met de PVV te doen hebben. Daarom valt Stientje nu zo op, naast het feit dat ik nooit eerder van haar gehoord had. Haar opstelling illustreert Thieme d'r overtuiging dat de Partij voor de Dieren 'de haas in de marathon' is, d.w.z. een voortrekkersrol vervult als het gaat om bewustwording van het lijden van dieren.

Nog duidelijker is de relatie met de Dierenbescherming wanneer je je realiseert dat de directeur, Frank Dales, ook lid is van D66. Dan is het lijntje met Stientje gauw gelegd!

Aantal nieuwe kankerpatienten stijgt

2011-12-11T00:50:00.000+01:00

Nederland is niet voorbereid op de sterke groei van het aantal kankerpatiënten

Vooral door de vergrijzing stijgt het aantal nieuwe gevallen van kanker van 87.000 in 2007 naar 123.000 per jaar in 2020.
Een toename van ruim 40% !

Sinds kort zijn dat er jaarlijks al meer dan 100 duizend; per jaar overlijden meer dan 40 duizend mensen aan de ziekte.

Het aantal mensen dat kanker heeft of hiervoor met succes is behandeld stijgt van 420.000 (in 2007) naar 660.000 (in 2020). Positief is dat de overlevingskansen gemiddeld blijven stijgen door vroegere diagnoses en betere behandelingen. Het risico om te sterven aan kanker neemt licht af.

Dit blijkt uit het vandaag verschenen rapport ‘Kanker in Nederland tot 2020’ van de Signaleringscommissie Kanker van KWF Kankerbestrijding dat vandaag wordt aangeboden aan Pauline Smeets, voorzitter van de vaste commissie voor VWS van de Tweede Kamer.

Kanker is een ziekte die vooral voorkomt op oudere leeftijd; meer dan tweederde van alle patiënten is ouder dan 65 jaar op het moment dat de diagnose wordt gesteld.

De kans om kanker te krijgen neemt licht toe, maar door het toenemende aantal 65-plussers zal het absolute aantal patiënten met kanker in deze leeftijdsgroep flink toenemen. De vergrijzing gaat na 2020 nog door en bereikt zijn hoogtepunt in 2040, tot die tijd zal het aantal kankerpatienten naar verwachting blijven stijgen.

Deze stijging is een gemiddelde van alle kankersoorten. Per kankersoort zijn er grote verschillen in aantallen. Het aantal mannen dat maagkanker en longkanker krijgt neemt af, terwijl de gevallen van slokdarm-, prostaat-, en dikkedarmkanker en melanoom van de huid zal toenemen. Bij vrouwen neemt het aantal gevallen van eierstokkanker af, terwijl er meer kankerpatienten bijkomen met borst-, long-, slokdarmkanker en melanoom van de huid.

De pias stapt op

2011-12-10T01:14:00.002+01:00

Pastoor Paul Vlaar, Obdam

Air France-KLM: Hall of Shame

2011-12-09T14:59:00.000+01:00

Jean Cyril Spinetta

Leo van Wijk

Peter Hartman

Verklaring Air France-KLM

2011-12-09T00:10:00.000+01:00

Air France would like to state that nothing allows the airline to decide on the merits of the use of animals in biomedical research.

However, it is important and scientifically justified, such as, for example, testing new medical products on the market which need to be proven safe for humans, in line with international regulations. Animals are also used in basic research for new vaccines and in studies of the safety of pharmaceutical products.

Air France Cargo refuses to transport laboratory animals destined for any use other than medical.

In addition, Air France Cargo ensures that all biomedical research involving the use of animals in laboratories with which the airline works is fully in line with current legislation and the regulations drawn up by scientific organizations specializing in animal welfare.

Air France Cargo refuses transportation if the testing protocols do not conform to these regulations and visits all customers to make sure this is the case. Air France Cargo also monitors the supplier, who must comply with the breeding rules in force.

More generally, Air France scrupulously respects and complies with standards issued by the International Air Transport Association (IATA), the European Union, the Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora (CITES) and the World Organization for Animal Health (OIE).

***

Air France souhaite préciser que rien n'autorise la compagnie à se prononcer sur le bien-fondé de l’utilisation d’animaux dans la recherche biomédicale.

Pourtant, celle-ci est importante et justifiée scientifiquement. Comme par exemple pour tester les nouveaux produits médicaux mis sur le marché et qui doivent aujourd’hui faire la preuve de leur innocuité pour l’homme, conformément aux réglementations internationales. Les animaux sont également utilisés dans des études de recherche fondamentale pour les nouveaux vaccins ou encore dans les études de sécurité de produits pharmaceutiques.

Air France Cargo refuse le transport d’animaux de laboratoire destinés à d’autres fins que médicales.

De plus, Air France Cargo s’assure que toute étude biomédicale impliquant l’utilisation d’animaux dans les laboratoires avec lesquels la compagnie travaille, est parfaitement conforme avec les législations en vigueur et avec les règles développées par les organisations scientifiques spécialisées dans le domaine du bien-être animal.

Air France Cargo refuse le transport si les protocoles d’expérimentation ne sont pas conformes à ces règles et visite tous les clients pour s’en assurer. Air France Cargo assure également une surveillance du fournisseur qui doit respecter scrupuleusement les règles d’élevage en vigueur.

D'une façon plus générale, Air France respecte et se conforme scrupuleusement aux normes édictées par l’International Air Transport Association (IATA), l'Union européenne, la Convention sur le commerce international des espèces de la faune et de la flore sauvages menacées d'extinction (CITES) et l'Organisation Mondiale de la Santé Animale (OIE).

David van Gennep (stg. AAP)

2011-12-04T00:49:00.002+01:00

Dit is David van Gennep, die dit jaar precies 20 jaar werkzaam is bij de stichting AAP.

Op Dierendag van dit jaar vertrouwde hij ons het volgende toe:

"Het is dinsdagmorgen, 4 oktober als ik dit schrijf: Dierendag. Vandaag volg ik de oproep van Wakker Dier om geen dieren te eten, ik geloof dat er bij AAP vandaag zelfs een veganistische lunch voor onze mensen wordt verzorgd. De dieren krijgen net als gister ook vandaag weer een gezonde maaltijd."

Moeten we Wakker Dier niet eens op hem afsturen?

Columnist en belediging

2011-12-03T00:31:00.001+01:00

De Hoge Raad inz. het cassatieberoep dat het OM heeft ingesteld tegen de vrijspraak van het opzettelijk beledigen van Joden als groep.

Achtergrond

De verdachte schreef wekelijks columns voor het studentenblad Havana van de Hogeschool van Amsterdam over maatschappelijke onderwerpen of privé-ervaringen. In een column die verschijnt in het blad van 20 september 2006 beschrijft de verdachte onder meer hoe hij als toerist in het buitenland in aanraking kwam met Israëlische toeristen. De verdachte wordt ten laste gelegd dat hij zich in deze column beledigend heeft uitgelaten over Joden, wegens hun ras. Het gaat om de volgende uitlatingen:

- "Sinds de nazi-tijd is het niet echt cool om negatieve dingen te zeggen over joden, maar soms snap ik best hoe het in 1937 allemaal zo ver heeft kunnen komen"

- "Maar de afgelopen maanden heb ik meerdere malen gemerkt dat ik bij conflicten altijd aan de kant van de niet-jood sta" en/of

- "Misschien moet ik dus niet alle joden door de mangel halen, omdat het me vooral om de ziekmakende Israëliërs gaat, maar eerlijk is eerlijk: uiteindelijk kunnen we ze allemaal terug leiden naar het heilige land".

Procedure bij Gerechtshof en Hoge Raad

Het Gerechtshof Amsterdam spreekt de verdachte op 17 februari 2010 vrij van het zich in een column opzettelijk beledigend uitlaten over Joden, wegens hun ras.

Het openbaar ministerie stelt beroep in cassatie in bij de Hoge Raad.

Advocaat-generaal Silvis adviseert de Hoge Raad op 24 mei 2011 het bestreden arrest te vernietigen en terug te verwijzen naar het hof om de zaak opnieuw te berechten en af te doen.

Uitspraak van de Hoge Raad

Het Gerechtshof heeft over de uitlating 'Sinds de nazi-tijd is het niet echt cool om negatieve dingen te zeggen over joden, maar soms snap ik best hoe het in 1937 allemaal zo ver heeft kunnen komen' geoordeeld dat deze op zichzelf beschouwd beledigend is voor Joodse mensen en choquerend, maar dat gezien het onderwerp van de column en de context waarin de uitlating wordt gedaan niet kan worden gezegd dat deze uitlating nodeloos grievend is.

In zijn oordeel over deze uitlating heeft het hof meegewogen dat het hier om de openingszin van de column gaat die duidelijk de bedoeling heeft de aandacht van de lezer te trekken. In algemene zin stelt het hof dat een columnist - bovenop de voor iedereen geldende vrijheid van meningsuiting - een zekere vrijheid van artistieke expressie geniet.

De overige uitlatingen zijn volgens het hof noch op zichzelf, noch in de context waarin ze werden gedaan beledigend omdat niet kan worden gezegd dat zij Joden in diskrediet brengen of de eigenwaarde van Joden als groep aantasten.

De Hoge Raad kan zich verenigen met de door het hof gegeven motivering, acht het oordeel van het hof niet in strijd met het recht en verwerpt het beroep.

Gevolgen van deze uitspraak

De columnist is definitief vrijgesproken.

Nicolette Kluijver: vegetariër? (door Driek)

2011-12-03T00:12:00.002+01:00

Onlangs besteedde ik wat aandacht aan Nicolette Kluijver (foto), die - ondanks haar ongunstige achternaam - meedoet aan de wedstrijd voor de Meest Sexy Vegetariër, uitgeschreven door de stichting Wakker Dier.

Dat kwam mij op een kritische opmerking van Vader Aardbei te staan: “Jammer dat je niets zegt over het feit dat Kluijver helemaal geen vegetariër IS, maar zo'n mislukte ''flexitariër'' die gewoon dieren eet maar wel gemaakt meelevend doet.”

Ik leg een volledige bekentenis af. Dit vuiligheidje was tijdens de research voor mijn column aan mijn aandacht ontglipt. Flextariër. Dan eet je gewoon vlees, maar alleen af en toe niet. Je schijnt al flextariër te zijn, wanneer je één dag per week geen vlees eet. Wat een flauwekul.

Dus Nicolette Kluijver kan tussen maandag en zaterdag gerust een halve koe opvreten, maar wanneer ze zich op zondag weet te beperken tot een tofu-burger, dan mag ze meedoen aan de wedstrijd voor de Meest Sexy Vegetariër.

Ik vind dat ze haar concurrentes naait. En het publiek naait ze ook. Maar niet op een sexy manier. Nee. Naaien als in bedriegen.

(fragment)

Air-France-K-L-M : As-sas-sins! (Moor-de-naars!)

2011-12-02T22:12:00.003+01:00

Klik voor vergroting op foto

Video hier

Info hier

Let op: in de week van 15 tot 21 december worden de acties tegen Air France/KLM - Air Souffrance - wereldwijd gevoerd!

CDA - Recht uit het hart! (door Juvenalis II)

2011-12-02T16:01:00.005+01:00

Joop Atsma is het Friese equivalent van de Oldambter dieren-, planten- en natuurvijand en altijd hongerige geldwolf Henk Bleker. Allebei huichelachtig godvrezend en allebei heilig overtuigd van hun almacht over Gods schepping.

Het CDA grossiert in zulk verderfelijk gajes. Denk aan de Paapse boer Ger Koopmans uit het bronsgroen eikenhout en aan ons nationale reactorvat Maxime Verhagen.

Of aan allochtonenuitzetkampioen Leers, die men tenminste niet in de wenkbrauwharen kan wrijven een kinderlokker te zijn.

En dan heb ik het nog niet eens over de politie- excuus- militaire missionaris Hans Hillen en de in zijn eigen arrogantie stikkende Piethein Donner.

Toch heeft dit alles een heel zonnige zijde, die wij in deze donkere dagen rond sinterklaas niet mogen vergeten. Het CDA werkt met al dit onversneden dictatoriale wanbeleid noest aan het delven en afwerken van de eigen politieke graftombe. Laat ons die dus ter gelegener tijd bedekken onder een gepast tapijt van Guichelheil, Christusdoorn en Ogentroost. Amen!

Juvenalis 2

Forum Romanum Imperii Domitiani Declamatore Iunius Iuvenalis, Anno Domini 2011

Beter één vogel in de hand dan tien in de lucht

2011-12-01T23:18:00.005+01:00

Waar het CDA ze vandaan haalt, ik weet het niet. Iedere keer sta je weer voor een verrassing. Dacht je dat met Bleker alles wel gehad had - erger kan toch niet - dan duikt daar ineens weer ene Joop Atsma (foto) op, ook staatssecretaris, en ook een laagvlieger. En van het CDA.

Deze man vindt dat de ganzen vergast moeten worden die de vliegtuigen hinderen. Ik neem aan dat ook andere vogels beter uit zijn buurt kunnen blijven. Want het luchtruim is, in 's mans optiek, niet voor de vogels maar voor de mensen. Hij zal wel lid zijn van de zgn. Vogelbescherming, die tegenwoordig ook voor afschot van ganzen is... Jawel.

Er zouden, volgens deze mensen, eigenlijk helemaal geen vogels moeten zijn, in ieder geval niet in de lucht. Avifauna - dàt is een prima plek voor ze.

Naar mijn mening zouden primair de vliegtuigen aangepast moeten worden, zodanig dat er geen vogel meer in de motor kan komen.

Daarnaast zijn er allerlei andere vormen van beheer denkbaar die het voor de vogels minder aantrekkelijk maken zich in de omgeving van de luchthaven op te houden.

Vergassen kan m.i. nooit een oplossing zijn. Er komen immers altijd weer nieuwe vogels van elders.

Zeg maar u tegen Barend

2011-12-01T00:10:00.001+01:00

www.foksuk.nl

Boris van der Ham

2011-11-30T19:11:00.003+01:00

Vandaag hoorde ik Boris van der Ham (D66) in het radiojournaal zeggen: 'Mijn fractie is nooit zo voor animal cops geweest'.

Hear, hear! dacht ik.

Dat zegt de man van de bontjas. Ik meen dat het in Londen was.

Ik kan de foto van enkele jaren terug niet meer vinden.

Wel blijkt me, via internet, dat hij van de dwaalwegen zijns weegs is teruggekeerd en bont afgezworen heeft.

Maar als je hem dan bovenstaande opmerking hoort maken, dan vraag je je wel af hoe diep de compassie voor dieren werkelijk zit.

***

Commentaar-Van der Ham
"Ik heb nog nooit een bontjas gehad, ook niet in het verleden. Mij te duur, maar ook ethisch staat het me tegen. Al vanaf mijn basisschooltijd."

Coutinho heeft griep (Open brief)

2011-11-30T00:24:00.003+01:00

Open Brief

Ondergetekenden verklaren dat huisarts H. van der Linde (foto onder) uit Capelle aan den IJssel het recht heeft om publiekelijk te wijzen op de mogelijke belangenverstrengeling van de heer Roel Coutinho. (foto boven).

Coutinho is directeur van het Rijksinstituutvoor Volksgezondheid en Milieuhygiëne (RIVM) en als zodanig een invloedrijke gezondheidsautoriteit die een leidende rol speelt van overheidswege bij de bestrijding van infectieziekten, waaronder de jaarlijkse griepvaccinatie.

Daarnaast kreeg hij eerder dit jaar een dubbele benoeming als hoogleraarvoor Utrecht Life Sciences, een samenwerkingsverband tussen de Universiteit Utrecht, publieke instanties en het bedrijfsleven. De heer Coutinho geeft als deeltijdhoogleraar leiding, en neemt deel, aan samenwerkingsverbanden waaraan ook de twee grootste farmaceutische bedrijven van Nederland, Glaxo-SmithKline en MSD deelnemen.

Van der Linde wijst op deze twee kanten van Coutinho’s bezigheden als een voorbeeld van belangenverstrengeling in de zin waarin deze term internationaal wordt gebezigd binnen de medische wereld.

Wij vinden het beschamend dat Van der Linde’s commentaar wordt beantwoord met een gang naar de rechter door Coutinho en het RIVM. Wij roepen hen op, hun gerechtelijke stap terug te nemen en een open gesprek aan te gaan, niet alleen met Van der Linde, maar met het Nederlandse publiek, over de al dan niet aanwezige belangenverstrengeling bij de heer Coutinho. Dat is de koninklijke weg waarlangs de integriteit en de onafhankelijkheid van het RIVM gehandhaafd kan blijven. Wij achten de juridische weg een even grove als vruchteloze wijze om een discussie te smoren die in alle openheid gevoerd moet kunnen worden.

Prof dr D. Swaab, hoogleraar neurowetenschappen

Prof dr D. Draaisma, hoogleraar geschiedenis van de psychologie

Prof dr A. Lagro-Janssen, hoogleraar huisartsgeneeskunde

Prof dr T. Dehue hoogleraar wetenschapsgeschiedenis

Prof dr R. Vermeulen hoogleraar neurologie

E. Lemaire, A. Bos, P. Meuwese, W. van Oyen, huisartsen.

S. Ritmeester, B. Keizer, J. Hornstra, G. Onderwater, G. Becker, A. Krommenhoek, E. Luning, M. Nio, H. Reedijk, specialisten ouderengeneeskunde

Dr C. Renckens, gynaecoloog

Dr L. Bonneux, epidemioloog

***

Hans van der Linde

Schriftelijke vragen van het kamerlid Van Gerven (SP) aan de minister van VWS over een rechtszaak van het RIVM tegen een kritische huisarts

Wat is uw oordeel over het feit dat het RIVM een rechtszaak heeft aangespannen tegen een huisarts omdat deze kritische opmerkingen heeft geplaatst over de dubbelfuncties van de directeur van het Centrum voor Infectiebestrijding? [1]
Is het u bekend dat de directeur naast zijn overheidsfunctie als directeur van het Centrum Infectiebestrijding RIVM een tweetal deeltijdhoogleraarschappen vervult waarbij hij nauwe samenwerkingsverbanden heeft met grote, vaccinproducerende farmaceutische bedrijven als MSD en Glaxo-SmithKline in het kader van Utrecht Life Sciences (ULS) en in het bijzonder het Castellum-project en Immuno Valley? Bent u van mening dat een dergelijke belangenverstrengeling verenigbaar is met zijn ambtelijke status als gezondheidsautoriteit van hoogste infectiedeskundige van het RIVM die gezaghebbende uitspraken moet doen over het nut en de uitvoering van vaccinatiecampagnes? Dient hij niet volstrekt onafhankelijk te zijn, zodat elke schijn van belangenverstrengeling uitgesloten is? Zo neen, waarom niet?
Hoeveel geld is gemoeid met deze procedure van het RIVM? Kan dit publieke geld niet beter worden besteed?
Wat is de reden dat het RIVM niet een kort geding tegen deze kritische huisarts heeft aangespannen maar een bodemprocedure is begonnen?
Klopt het dat het RIVM een bodemprocedure is begonnen om deze huisarts financieel te treffen? Zo neen, wat is dan de reden?
Komt het vaker voor dat het RIVM een dergelijk juridisch middel inzet tijdens een discours over het nut van vaccinaties en de onafhankelijkheid van wetenschappers en adviserende autoriteiten?
Overweegt het RIVM ook een juridische procedure tegen de Volkskrant of Trouw die zich ook kritisch hebben betoond over de belangenverstrengeling van de directeur of de handelwijze van het RIVM. [2] Zo neen, waarom niet?
Bent u bereid onmiddellijk uw invloed aan te wenden om een einde te maken aan deze onverkwikkelijke gang van zaken waarbij kritische mensen door het RIVM de mond worden gesnoerd? Zo neen, waarom niet?

[1] Trouw, 21 november 2011

[2] Volkskrant, 7 november 2011. Trouw, 21 november 2011.

Oud-en-Nieuw erger dan Irak-oorlog

2011-11-29T08:37:00.000+01:00

Zowel in NRC Handelsblad als in Elsevier wordt gepleit voor een vuurwerkverbod tijdens Oud-en-Nieuw. Dit gebeurt door het Nederlands Oogheelkundig Genootschap. De oogartsen willen geen particulier vuurwerk meer, maar uitsluitend vuurwerk afgestoken door professionals.

Vuurwerkletsels zie je niet meer in Australië en Hongarije: particulier vuurwerk is er verboden. In Frankrijk is het haast geen probleem. In Scandinavië zijn vuurpijlen verboden.

Net als de oogartsen pleit de Partij voor de Dieren hier al jaren voor.

De algemeen chirurgen houden hun mond. Kwalijk.

Schildpad

2011-11-28T19:35:00.000+01:00

Dolfijn (zoogdier)

2011-11-28T19:33:00.000+01:00

op afb. klikken voor vergroting

Haai

2011-11-28T19:30:00.000+01:00

Voor vergroting klik op afbeelding

Zeehond

2011-11-28T19:25:00.001+01:00

voor vergroting klik op afbeelding

Het beste idee (stelling)

2011-11-28T19:20:00.000+01:00

Het beste idee krijg je

n a d a t

je de pc hebt afgezet.
----

Spandoekautomaat

2011-11-27T23:44:00.001+01:00

Spandoekautomaat op Schiphol

klik op afbeelding voor vergroting

(Foto: Bart Mühl)

Het proces-Wilders

2011-11-26T11:59:00.000+01:00

Over zijn rol als getuige in het proces-Wilders publiceerde Tom Schalken (foto) onlangs een leerzaam en vermakelijk verslag. Ik moet vooropstellen dat ik niets van het hele proces op tv gezien heb, niet tijdens noch ervoor of erna in de nieuwsrubrieken. Ik noem hier dan ook alleen enkele punten die mij in het boekje zijn opgevallen, zonder dieper op de zaak in te gaan. Het complete verslag telt slechts 100 bladzijden, A-5 formaat, dus eigenlijk maar 50 A-viertjes.

De kwestie was die van het beruchte etentje en de vermeende beïnvloeding van de daar eveneens aanwezige arabist Hans Jansen, die als getuige-deskundige door de rechtbank was opgeroepen. Voor advocaat Moszkowicz was dat aanleiding te proberen de rechters twee keer te wraken. De eerste poging slaagde, de tweede niet.

De indruk die ik van Schalken uit de lezing van zijn verslag gekregen heb, is die van een geleerde, of zelfs studeerkamergeleerde, die gewend is zijn gedachten weloverwogen te formuleren. De media maakten een karikatuur van hem, op het voorbeeld van de advocaat Moszkowicz. Zelf vergelijkt Schalken zijn optreden met Ad Melkert toen die niet opgewassen was tegen de confrontatie met Pim Fortuyn. Ik moest denken aan Ella Vogelaar die iedere flair miste om bijv. een verslaggever op z’n plaats te zetten.

Uiteraard is het aardig te zien hoe een rechter - raadsheer - zelf de soms vernederende behandeling door de rechtbank ervaart. Om nog maar het minste te noemen: je als getuige maar liefst vijf uur in het gebouw te laten wachten, alvorens je opgeroepen wordt.

Schalken was raadsheer in het Gerechtshof, maar slechts als plaatsvervanger in beklagzaken, d.i. wanneer het OM weigert tot vervolging over te gaan. Zijn hoofdbetrekking is hoogleraar-strafrecht. Een van zijn conclusies is de vraag of er in de toekomst nog wel voldoende plaatsvervangers te krijgen zijn, wanneer men het risico loopt een behandeling als die van Schalken zich te moeten laten welgevallen. Hijzelf heeft in ieder geval alvast bedankt.

De kritiek op het proces geldt vooral media en rechtbank. Media creëren beeldvorming die een eigen leven laat gaat leiden, omdat ze niet gecorrigeerd wordt.

Anekdote: “Een dorpsbewoner vertelt aan de mensen in zijn straat dat zijn buurvrouw een hoer is. Tegen die man zegt de buurvrouw: ‘Waarom vertel je zoiets? Je weet toch dat het niet waar is?’ ‘Jawel’ zegt de roddelaar, ‘maar het staat je toch vrij tegen iedereen te zeggen dat het niet waar is?’

Schalken beschouwt de media als de vierde macht in de samenleving.“The media are so called because they are rarely well done.”(T.S. Eliot)

De rechtbank worden diverse verwijten gemaakt, maar vooral dat ze de regie uit handen gaf. Ze was angstig, en werd daardoor haast een trekpop in de handen van Moszkowicz.

Moszkowicz wordt een showadvocaat genoemd. Aangehaald wordt dat Jort Kelder hem indertijd een maffiamaatje noemde. Dat pikte Bram niet, maar tegelijk ziet hij er geen been in om nu Schalken als zodanig weg te zetten. De voorzitter van de rechtbank legde hem geen strobreed in de weg.

Wilders vergelijkt hij met Berlusconi. Schalken: “Zo onbeschaamd als Berlusconi, die Italiaanse rechters ‘de kanker van de democratie’, noemde is het nog net niet.”

De arabist Hans Jansen komt er zo mogelijk nog slechter af. Hij blijkt sterk anti-islam te zijn, reden uiteraard waarom hij als getuige-deskundige door Wilders gevraagd werd. Wat mij het meest trof was het oordeel over hem van Niek Biegman, arabist en diplomaat met een grote reputatie: “Jansen was ooit een degelijk publicist, maar die tijd is voorbij. In 2008 publiceerde hij een schandalig anti-islampamflet met regelrechte leugens.”

***

Tom Schalken, Het eetcomplot. De rechter als verdachte in het Wilders-proces (uitg. Van Oorschot, A’dam 2011)

Spanje: exécution incomplète de la directive «zoos»

2011-11-25T19:47:00.005+01:00

Environnement: la Commission poursuit la procédure d'infraction engagée contre l'Espagne pour exécution incomplète de la directive «zoos»

Commission européenne – Communiqué de presse

Bruxelles, le 28 septembre 2011. La Commission adresse à l'Espagne un rappel concernant l'obligation de cette dernière de se conformer à l'arrêt de la Cour de justice de l'Union européenne relatif à la détention d'animaux sauvages dans les zoos.

En décembre 2010, la Cour avait estimé que l'Espagne ne respectait pas les conditions d'octroi des licences aux jardins zoologiques dans un certain nombre de régions.

Près d'un an plus tard, la Commission n'a toujours pas la preuve que le système d'octroi des licences fonctionne comme il se doit ni que les jardins zoologiques non conformes aux normes ont été fermés.

Sur recommandation de M. Janez Potočnik, membre de la Commission chargé de l’environnement, la Commission adresse donc une lettre de mise en demeure à ce pays. Si l'Espagne ne prend pas les mesures appropriées, la Commission pourrait de nouveau saisir la Cour de justice et demander que des sanctions financières soient imposées.

Le contentieux remonte à avril 2002, échéance initialement fixée pour la transposition de la directive «zoos» de 1999. L'Espagne n'ayant pas respecté toutes les exigences de la directive à cette date, la Commission lui a adressé une série de lettres avant de finalement saisir la Cour de justice de l'Union européenne.

L'Espagne a certes transposé la directive dans sa législation nationale, mais la mise en œuvre des nouvelles lois à l'échelle locale laisse à désirer.

L'Espagne n'a pas fourni à la Commission suffisamment de preuves qu'un certain nombre de jardins zoologiques sont gérés conformément aux exigences de l'UE, en particulier en ce qui concerne l'octroi des licences, les inspections et les procédures de fermeture des jardins zoologiques. Les jardins zoologiques en cause se situent dans les régions suivantes: Aragon, Asturies, îles Baléares, îles Canaries, Cantabrie, Castilla‑León, Estrémadure et Galice.

Contexte

La directive 1999/22/CE du Conseil du 29 mars 1999 relative à la détention d'animaux sauvages dans un environnement zoologique a établi des normes communes minimales concernant l'hébergement et les soins à apporter aux animaux détenus dans des jardins zoologiques afin de renforcer le rôle des zoos dans la conservation de la biodiversité.(directive «zoos»)

Les conditions de détention de nombreux animaux dans les zoos européens ne sont pas toujours acceptables.

C'est pourquoi il importe de mettre en œuvre les règlements relatifs à la détention des animaux dans les jardins zoologiques, afin d'assurer la protection de la faune sauvage et la préservation de la biodiversité tout en maintenant la fonction éducative de ces jardins zoologiques vis-à-vis du grand public et leur rôle dans la recherche scientifique.

La directive vise à protéger la faune sauvage et à préserver la biodiversité en invitant les États membres à adopter des mesures relatives à l'octroi des licences et à la réalisation d'inspections régulières dans les zoos européens afin de s'assurer que les conditions qui régissent l'octroi des licences sont respectées.

Pour en savoir plus:

– Directive «zoos»

– Arrêt 2010 de la Cour de justice des Communautés européennes, en français et en espagnol

Pour des statistiques actualisées concernant les infractions en général:

http://ec.europa.eu/eu_law/infringements/infringements_fr.htm

Voir aussi: MEMO/11/646

-----------------------------------------------------------------------

Brussels, 29 September 2011. The European Commission is sending

Spain

a reminder about its obligation to comply with a European Court of Justice ruling on the situation of animals in zoos.

In December 2010, the Court ruled that

Spain

was failing to license zoos properly in a number of regions.

Nearly a year later, the Commission still has no proof that licensing is working properly, or that substandard zoos have been closed. On the recommendation of Environment Commissioner Janez Potočnik, the

Commission is therefore sending

Spain

a Letter of Formal Notice. If

Spain

fails to respond appropriately, the Commission may return to the Court and ask for financial penalties.

The issue first arose in April 2002, the original deadline for transposing the 1999 Zoo Directive. As

Spain

did not meet all the Directive's requirements at that time, the Commission responded with a series of letters which culminated in a referral to the European Court of Justice.

While

Spain

did transpose the Directive into national law, the new laws have not been properly implemented at a local level.

Spain

has not provided the Commission with sufficient proof that a number of zoos are being managed in line with the EU requirements, in particular with regard to licences, inspections and procedures for zoo closures.

The zoos affected are in the regions of

Aragon

Asturias

, the Balearic Islands, the Canary Islands, Cantabria,

Castile

and

Leon

, Extremadura and

Galicia

Martijn Katan over dierproeven (vervolg)

2011-11-25T00:14:00.002+01:00

Hoewel kritisch over dierproeven is Martijn Katan, chemicus en em. hoogleraar voedingsleer, geen tegenstander van dierproeven. Dat kan ook moeilijk in dat milieu. Waar het om gaat is: hoe motiveert de man dat?

We laten het (on)ethische aspect voor het moment buiten beschouwing en lezen dan bij Martijn dit :

"Zonder fruitvliegjes zou de moderne genetica niet bestaan, en dank zij onderzoek bij muizen kunnen dokters steeds vaker kanker genezen. Ook in de voeding waren proefdieren ooit cruciaal. De meeste vitamines zijn geïdentificeerd door onderzoek bij dieren, want met mensen kun je maar beperkt experimenteren."

Met andere woorden: er is maar één manier.
Katan meent ook te kunnen bewijzen dat iets niet zou hebben bestaan als niet enz. Dat is uiteraard allemaal hooggeleerde lariekoek.

Hoewel ik geen onderzoeker ben, en het daarom niet op mijn weg ligt het tegendeel te bewijzen, heb ik toch een aardig voorbeeld gevonden bij Friedrich Wöhler (foto). Hij was de eerste die ureum synthetiseerde (in 1828) en daarmee de grondlegger van de organische chemie. Dat was in het begin van de negentiende eeuw des te opzienbarender omdat men in die tijd dacht dat dat niet mogelijk was. Organische stoffen zouden bezield zijn door een levenskracht ('vis vitalis'), en derhalve alleen kunnen ontstaan uit andere organische stoffen. Niet uit levenloze materie.

Maar Wöhler goochelde met ammoniak en verkreeg ureum, een afvalproduct bij de eiwitstofwisseling in de lever. N.B. Ureum heet in het Duits Harnstoff; harnen is plassen.

Hij beschreef zijn vondst als volgt:

Am 22. Februar 1828 schrieb Wöhler einen Brief an Berzelius in dem er ihm mitteilte, dass er "Harnstoff machen kann, ohne dazu Nieren oder überhaupt ein Thier, sey es Mensch oder Hund, nöthig zu haben.* Das cyansaure Ammoniak ist Harnstoff."

"Diese künstliche Bildung von Harnstoff, kann man sich als Beispiel von Bildung einer organischen Substanz aus unorganischen Stoffen betrachten."

* zonder daarvoor nieren, of überhaupt een dier, zij het mens of hond, nodig te hebben.